رقابت مطبوعات ایران در افشای قراردادهای محرمانه با چین و روسیه

سیامک زند

The Sukhoi Su-35 advanced multirole jet fighter of Russian Air Force performs at MAKS-2013 International Airshow near Zhukovsky, Russia. (Photo by: aviation-images.com/Universal Images Group via Getty Images)

علاقمندان به تاریخ میدانند که محمدرضا شاه پس از ناامیدی از غرب برای برپایی صنایع سنگین در ایران و اهمیت صنعت فولاد برای کشور با درایت وزیرانش توانست ذوب آهن اصفهان را با کمک اتحادشوروی برپا کند. مجتمعی که هنوز پس از هفتاد سال نگین صنایع کشور است.

اما آنچه کمتر به آن توجه شده مخفی نگاه داشتن قرارداد ذوب آهن اصفهان در آن دوران است، به نحوی که سفیر امریکا در ایران یک روز پس از امضا قرارداد خرید ذوب آهن از اتحاد شوروی از آن مطلع شد. این مخفی کاری از ترس دخالت و کارشکنی و مانع‌تراشی امریکا بود که خودش نه تنها حاضر نشده بود چنین صنعتی را به ایران بدهد، بلکه مانع از انعقاد قرارداد شرکت “کروپ” آلمان با ایران شده بود. ایالات متحده بطور راهبردی مانع توسعه هر صنعتی جز نفت و گاز در ایران است.

این مخفیکاری همانگونه که در خاطرات محمد ‌یگانه معاون دکتر عالیخانی وزیر وقت اقتصاد آمده چنان بود که پس از سفر شاه به اتحاد شوروی و‌ پیشنهاد لئونید برژنف صدر اتحاد شوروی مبنی بر همکاری در صنعت فولاد، هیاتی ۱۵ نفره که همه از نظر امنیتی تایید شده بودند موظف به انجام مذاکرات فولاد اصفهان با شوروی شدند. دکتر عالیخانی با وسواس، همه ارتباطات کاری و شخصی افراد هیئت ۱۵ نفر را زیر نظر گرفت تا از عدم درز خبر این همکاری مطمئن شود. آنها توانستند قبل از اطلاع رسمی امریکا قرار داد با شوروی را منعقد کرده و امریکا را در مقابل عمل انجام شده قرار بدهند.

باز گردیم به اکنون و در جمهوری اسلامی.

مهم‌ترین قراردادها و همکاریها با روسیه را قبل از همه روزنامه های متمایل به غرب در بوق می کنند تا این اطلاعات با هیاهو و با تکیه بر روسیه هراسی در جامعه منتشر شود و حتی جزییات قراردادها را علنی می کنند تا غرب با استفاده از این اطلاعات برای کارشکنی و تبلیغات ضد روسی و حتی نیمه کاره گذاشتن این قراردادها و اعمال تحریم‌های خاص علیه این قراردادها اقدام کند. طبیعی است که این اطلاعات از درون دولت و دیگر نهادهای مربوط زیر میزی به اتاق بازرگانی که کانون اصلی مقابله با این نوع قراردادهاست و از اتاق بازرگانی به شبکه مطبوعات منتقل می شود.

این اتفاق دوبار در قرارداد سیستم دفاعی اس ۳۰۰ و اخیرا در خرید پهباد از جانب روسیه از ایران رخ داده است و غرب با اطلاع از خرید روسیه از ایران با تمام قوای رسانه ای خود علیه این همکاری شروع به فعالیت کرده است، به نحوی که برجام را گروگان این همکاری کرده و با صرف هزینه‌ای سنگین در حال جمع آوری اطلاعات تکنیکی این پهبادهای ایران است. کاری که رسانه های متمایل به غرب کشور با آب و تاب آن را منتشر می کنند.

حال که نوبت به خرید هواپیماهای ۳۵ از روسیه رسیده است، خبر این همکاری را قبل از انجام آن بطور روزانه همین مطبوعات داخلی منتشر و غربی ها را با خبر می کنند.

همگان میدانند که انجام این پروژه در شرایط کنونی دشواری‌های خاص خودش را دارد. از تربیت خلبانان گرفته تا انطباق داخلی، از جزییات تکنیکی گرفته تا لوازم یدکی و تعمیرات. همه و همه در طول مذاکرات بررسی و سپس نهایی میشود. اطلاعاتی که فوق‌العاده مهم و سری است.

اما اگر نگاهی به میزان و نوع خبرهای منتشره در باره این جنگنده ها در رسانه های مختلف داخلی بکنیم متوجه ولنگاری اطلاعاتی در مورد این قرارداد مهم خواهیم شد. آیا دولت ایران منبع و میزان خرید گندم و برنج خود را در بوق و‌ کرنا میکند که چنین اطلاعاتی را قبل از انعقاد و تحویل جنگنده‌ها به ایران به رسانه ها سپرده است؟ مشابه کاری که با قرارداد ۲۵ ساله با چین شد. آخرین سخن در مورد این جنگنده ها اعلام زمان تقریبی تحویل این جنگنده ها به ایران است که توسط شهریار حیدری عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس اعلام شده و روزنامه شرق با جزییات منتشر کرده است.

شرق از قول حیدری نوشته است : ما به کشور روسیه سفارش‌هایی نظیر سیستم‌های پدافندی، موشکی و همچنین بالگرد را نیز داده‌ایم و اکثر این سلاح‌ها بزودی وارد کشور می‌شوند. شرق از گمانه زنی ها و رایزنی‌ها و اخبار غیررسمی می نویسد و از قول شهریار حیدری تحویل این جنگنده‌ها را اوایل سال آینده اعلام میکند.

آیا چنین خریدهای مهمی را باید با این ولنگاری به اطلاع مقامات غربی رساند؟ دست اندرکاران صنعت خودرو بخوبی بیاد دارند که فرانسه پس از کارشکنی های متعدد در ساخت پژو در داخل کشور و نهایتا انجام آن؛ بخش مهمی از اطلاعات ساخت بعضی قطعات مهم این اتومبیل را از مدارک تحویلی به ایران حذف کرد و سازندگان این خودرو پس از سالها تست و آزمون متوجه حذف چنین اطلاعاتی شدند. وقتی غرب چنین عمل کردی در ارتباط با خودرو دارد که قابل مقایسه با ادوات نظامی نیست چرا اطلاعات مهم کشور نباید حفظ شود؟

همین شیوه اطلاع رسانی در کشور وجود دارد که چینی‌ها در هر قراردادی یک بند “محرمانه ماندن” را در آن قرارداد می گنجانند. امری که صدای غرب را از طریق رسانه های داخلی درآورد که کجا نشسته اید کشور به چین فروخته شد

پیک نت.