در این دودهه‌ی پسین، بسیار چیزها به مردم ما گران فروخته شد، ولی شاید گران‌ترین این اجناس موجوداتی به‌عنوان پروفیسور و دکتر بودند که تحت عنوان متخصص و تکنوکرات از خارجه آمدند و نهادهای مهم دولتی را قبضه کردند. اما این‌ها هنری جز فساد و علم و حکمتی غیر از بد اخلاقی و با معذرت بعضاً زنبارگی و انواع فساد دیگر نداشتند. سرانجام فساد و رذالت‌های این جماعت کشور را در کام کسانی داد که از دولت‌داری الفبایش را هم بلد نیستند.

انورالحق احدی، دادفر سپنتا، عمر زاخیلوال، داود مرادیان، وحید عمر، حمدالله محب، حاکم بلا منازع افغانستان جناب زلمی خان خلیل‌زاد، اشرف غنی و چندین نوچه کگ دیگر از این قماش بودند. این‌ها بودند که افغانستان را بیشتر از هر دشمنی تخریب کردند و بدتر از هر مهاجم و متجاوزی به کام ویرانی و تباهی فرستادند. این‌ها هم مال مردم را خوردند و هم جان ده‌ها هزار فرزند جوان مردم را در جنگ‌های بی معنا و بی حاصل گرفتند و هم فقر و بی نوایی می شود گفت مطلق را بر این جامعه و مردم تحمیل کردند.

بلی گران‌ترین اشیا و اجناسی که به مردم ما فروخته شدند همین تولیدات کارخانه‌‌های دانشگاهی غرب سرمایه‌داری بودند که تحت عنوان پروفیسور و دکتر شناخته می‌شوند. این‌ها موجودات ماشینی تهی از هرنوع احساس و علم و عاطفه و ننگ و شرم و اخلاق و ارزش‌های انسانی و حتا حیوانی بودند. کاری را که این‌ها در حق مردم افغانستان کردند و روا داشتند، یقین داریم که اگر به بدترین دشمنان مردم سپرده می‌شد مرتکب آن نمی‌شدند. این‌ها بودند که امروز مردم این‌گونه گیرمانده اند و این‌سان بیچاره و مجبور شده اند مجبورانی که ناگزیر اند فرزندان دلبندشان را در بدل پنج الی ده هزار افغانی بفروشند. ای لعنت به این پشه‌های که فقط روی کثافت می‌نشستند و می نشینند.

صفرمحمد مظفری