شمال بپا می خیزد
مقاومت یا قیام آزادیبخش ؟
طالبان با زورگویی وجهالت دیوانه وار به جان مردم افتاده وبا تحمیل ظلم وتعدیِ بسیار ، جان تمام مردم – بخصوص جان مردمان سمت شمال را به لب رسانده اند . مردم می خواهند هرچه زودترازچنگ طالبان – این گروه عقبگرا ، بدوی و تروریست رهایی یابند . مردم میخواهند بپا بخیزند؛ اما نمی دانند چگونه وبا کدام نیت واهداف راهبردی…
ازقرارمعلوم ، افغانستان که همواره به بحران رهبری مواجه بوده است ، حالا قبل ازهمه به یک قاید و رهبرمدبرملی وبه یک جبهه ی متحد آزادیبخش یکپارچه نیازمند است – جبهه ایکه نه بربنیاد تفکردینی- جهادی ـ قومی ؛ بلکه بربنیادعقلانیت ،عدالت ، تساوی حقوق تمام اقوام واحترام به انسان استوار باشد . طالبانیزم وجهادیزم ازیک ریشه آب می خورند وهرنوع مقاومتی که بنیاد دین گرایانه داشته و برنامه ی روشن راهبردی برای نجات افغانستان ازجنگ ، فقرو بیعدالتی نداشته باشد ، کوششی است بیهوده و” آب درهاون کوبیدن ”
به باورمن، خورشید آزادی ورهایی افغانستان ازچنگال تروریزم طالبی واستبداددینی ،هرگزازبسترقومی ، گروهی وجهادی برنمی تابد.
اگر نجات افغانستان ازچنگ خونین تروریزم طالبانی وتجاوزآشکارپاکستان مطرح است ، باید شعارمقاومت را که شعاری تاریخ تیرشده است به شعاربزرگ قیام آزادیبخش ملی ارتقا بخشید وبا تشکیل جبهه ای نجاتبخش به فریاد رسای تمام مردم و تمام گروههای ضد طالب مبدل شد . باید با نیت صادقانه ، دورازاندیشه های تنگِ دینی ، سمتی وقومی ؛ شجاعانه وبی ترس برای آزادی ، تقسیم عادلانه ی قدرت ورفاه وترقیِ تمام مردم افغانستان بطورمساویانه رزمید و برای دستیابی به این اهداف بزرگ ، لحظه ای هم درنگ نکرد . فروغی