یادداشت‌های تاریخی و مهم!
1-

هنگامی امیر حبیب‌الله‌ کلکانی شهید شکست خورده و به شمال کابل رفت، در جبل‌السراج مردم گردش کردند، اکثریت خواستار مبارزه و مقاومت بودند. یک نفر بنام سیدحسین‌چاریکاری فریبش داد. چاریکاری را نادرغدار فریب داده و وعده چوکی و منصب‌های دولتی را داده بود. سر انجامش همین شد که صف مقاومت شکست و کلکانی با کابینه‌اش اعدام‌شد. نتیجه همین شد که در تاریخ آمده‌است.
2-

بعد از گفتگوی شهیداحمدشاه مسعود با رافائیل نماینده ایالات متحده آمریکا در ولسوالی استالف کابل، آمر صاحب به پنجشیر رفت. وقتی مردم دورش حلقه زدند. با مردم مشوره کرد که چه کاری کنند. به مردم گفت که ایالات متحده آمریکا حمایت مالی، سیاسی و نظامی از افغانستان می‌کند، اما در مقابل خواست‌هایی نیز از ما دارد که باید براورد سازیم! شما چه نظر دارین؟ گپ دیگرش این که یک متجاوزگر را اخراج کردیم، حاضر هستین که متجاوزگر دیگر را به کشور خود بیاوریم و زیر سایه آن زنده‌گی کنیم؟ مردم پاسخ منفی دادند. بعدن خودش صدا زد نعره تکبیر و مردم الله‌اکبر گفتند. همه گفتن رزمیدن و شهادت را قبول دارند نه تسلیم‌ شدن را. همان بود که تاریخ ساخت و محبوب دل‌ها شد و افغانستان باقی ماند.
3-

وقتی مارشال محمد قسیم فهیم از قدرت کنار زده شد، از وزارت دفاع بیرون شد و به خانه‌اش رفت، نظامی‌ها و استخباراتی‌های ایالات متحده آمریکا او را تعقیب کردند. فهیم‌خان مایوس و جگرخون به کارته پروان کابل به خانه‌اش رفت. هیچ‌ واکنشی هم نشان‌نداد. سیاسیون آمریکایی پسان‌ها گفته بودند” ما در تعقیب مارشال بودیم، اگر میدیدم که مارشال بطرف شمال کابل رفت نارسیده به شمالی، تقاضا می‌کردیم برگردد و تمام امتیازاتش را دو باه برایش میدادیم. به باور ایشان، اگر مارشال فهیم به شمال کابل میرفت و مردم را دور خود جمع می‌کرد، جبهه دیگر را ایجاد می‌کرد و خطر سقوط حکومت میرفت. از همین خاطر مجبور بودند که چاره‌ای سنجش کنند. نتیجه اش را شما خوانندگان گرامی میدانید که چه شد.
4-

همین گونه تحت نام مصلحت، از کنفرانس بن تاحال عقب‌نشینی‌های زیادی از طرف حوزه مقاومت و جهاد صورت گرفت. همین مسله‌ هنوز جریان‌دارد. واقعیت همین است که گفتم. میدانم که سرانجام مقاومت داکتر عبدالله با محمداشرف‌غنی با توافقی پایان می‌یاید. منتها خواست ما از داکتر عبدالله همین است که حداقل برای شکستن استبداد و خودکامگی یک دیکتاتور سرخم نکند و شمشیری بزند که تاریخ به نیکویی یادش کند و محبوب دل‌ها شود.
شجاع الحق نوری