ملک ستیز

دو افت کشنده
ما در بحران سیاسی و امنیتی آغشته هستیم. از یک سو برنامه‌های صلح بدون حضور ونقش افغان‌ها و از سوی هم نمایش‌نامه‌ی انتخابات بر ما تحمیل شده‌است. این دو آفت کشنده به‌نام صلح و دموکراسی، روزانه جان ده‌ها انسان فقیر سرزمین من را می‌گیرد. حالا کافی نبود که آفت و بلای دیگری به‌نام کشمیر بر ما تحمیل می‌کنید؟ کابل چرا باید آسیب‌پذیری جمو و کشمیر را بدوش کشد؟ آیا می‌دانید که هر انسان سرزمین من عضوی یا اعضای خانواده‌اش را در راه‌های که شما طرح می‌کنید، از دست داده‌است. آیا می‌دانید که روح سرگردان یک‌و نیم ملیون قربانی در کشور من آواره است؟ آیا می‌دانید که دوملیون معلول، سه ملیون معتاد و بقیه بیست ملیون آسیب‌دیده‌ی زخم‌های روانی در این کشور به‌سر می‌برد؟ آیا می‌دانید که فقط هزار نفر در افغانستان خود را خوش‌بخت احساس می‌کنند؟ هزار نفری که پول‌دارترین‌های منطقه، تفنگ‌دارترین‌های منطقه و عیاش‌ترین‌های منطقه هستند؟ آیا می‌دانید کی این گروه را حمایت می‌کند؟ بقیه همه خدمت‌گذاران این هزار تن هستند. سرباز برای‌شان خون می‌ریزد. کودک، زن و مرد فقیر برای‌شان مشروعیت می‌دهد تا شما برای‌شان پول‌های فراوان گسیل کنید و جوانان برای‌شان کار می‌کنند و مالیه می‌دهند. کشمیر چه ربطی به این فاجعه‌آباد دارد؟ یگانه چیزی‌که می‌توانید از ما دریابید، سربازان جنگ خواهد بود. شما می‌توانید از میان جوانان بی‌کار و روزگار ما سربازگیری کنید تا در راه کشمیر و «جهاد»ی که از این‌جا رهبری می‌شود، بجگند.»
پس از صحبت من رییس نشست گفت:«انتظار این واکنش را نداشتم.» بلی او برحق بود. ما همیشه در برابر بی‌عدالتی سکوت کرده‌ایم.

Advertisements