بهترین تصمیم احمدولی مسعود؛ تحریم نشست قطر

مرجع مقاومت ملی در شرایط حساس، مشخص شد. کنون قرارگاه مشورت ملی و ابتکار سیاسی در اختیار احمد ولی است. 

احمد ولی مسعود کاندیدای ریاست جمهوری دریک اقدام هوشمندانه، دعوت برای اشتراک در نشست نمایشی قطر را تحریم کرد. این موضع ایشان غیرمنتظره؛ اما واجب، پرسش انگیز؛ ولی پاسخ اصلی همه تردید ها و اما و اگر ها را در خود نهفته دارد.

تصورکنید؛ ۲۵۰ نفر عطش زده از طیف های مختلف که در هیچ موردی، هیچ طرفی از آنان پرسان و مشورتی نکرده و قانع شده اند که لگام تقدیر در دست مراجع «کلان» است؛ به رهبران طالب چه می گویند، جز این که تعارف و التجا برای صلح را از مرز «انشاء الله» گذر داده و به ساحل امیدی واهی برسانند.

بگذار اکثریت ۲۵۰ نفر شامل درسیاهه، ازهیجان برای هیچ، شب تا به صبح نخوابند و کیف کنند. اما اصل ماجرا، خیلی وحشتناک و تیره است. احمدولی بسیار دقیق گفته است که « دعوت به قطر را نپذیرفتم، چون نتیجه از قبل معلوم است». این سخن، بیانگر مرجع اصلی مقاومت ملی است که استمرار دارد و ارتجاع داخلی و پاکستانی بدیل آن شمرده نمی شود.

هجده سال پیش، جمعی که در کنفرانس بن آلمان «دعوت» شدند، همه چیز را تقدیر از پیش ساخته پذیرفته و در نظر شان تاریخ یک عصر در افغانستان پایان یافته و عصری نوین شروع شده بود. تجربه نشان داد که عصر ارتجاع طالبی، استراتیژی آی، اس آی و رؤیای هیستریک نظام یک قطبی نه تنها تغییر نکرده بلکه در هجده سال پسین با نمودارهای مبدل عمل کرده است.

سوال اصلی این است: کدام نیروها با طالبان در جنگ اند و چند درصد مردم به طور عموم برضد طالبان و افراطیت دینی و سنتی اند؟ چه تعدادی ازین مردم نام شان در فهرست ۲۵۰ نفری گنجانیده شده است؟ حتم دارم که بیش از نیم این فهرست، به طور علنی یا سری، بالقوه یا بالفعل از عمله و فعله طالبان اند. می ماند نیمی دیگر که چیزی است مثل کشمش و نخود و توت در یک خریطۀ مختلط که هرگز زهرۀ سخن گویی با طالبان ندارند و این تعداد هرگز طرح و خواست وزبان واحد از نام مقاومت ملی از خود بروز داده نمی توانند.
چرا چنین است؟
به گمان غالب و حتی مقرون به ثقه، همه چیز در پنج دور مذاکرات سری خلیلزاد با طالب و پاکستان به فیصله رسیده و فقط آخرین پرده نمایش باقی است که به آن صبغه رسمی داده شود. قدرت محور، درغیاب مردم به طالبان تفویض شده؛ این مصالحه مشکوک دوام نمی آورد. احمد ولی پشت ورق را خوانده است.گزارشنامه افغانستان
Advertisements