اینک که نه طالبان از سوی مردم افغانستان مجاهد خوانده می‌شوند و نه امریکا منجی بشریت از دست تروریست‌ها، دو طرف دور میز مذاکره نشسته‌اند که با هم صلح کنند، صلحی که شکوه و جبروت تصور شده امریکا را حفظ کند و طالبان را هم به نان و نوایی برساند و در این میان تکلیف مردم افغانستان چه می‌شود حلقه گم‌شده‌است؛ مردمی که هفده سال منتظر امریکا بودند انگار باید منتظر حوادث شوم دیگر باشند چراکه صلح امریکا با طالبان بوی خوبی ندارد
پنچمین دور مذاکرات مستقیم امریکا با نمایندگان طالبان در دوحه قطر در حالی در یک شکل ماراتونی در حال پیگیری‌ست که هیچ یک از طرفین حاضر نیستند به یکدیگر اعتماد کنند و به جنگ و خونریزی در کشور مظلومی به نام افغانستان خاتمه دهند.
امریکا که با شعار  مبارزه با تروریزم به افغانستان لشکر کشی کرد اکنون برای خروج آبرومندانه در حالی به تضرع پیش طالبان روی آورده که در سال 2001 مدعی چیزهای خیلی کلان‌تری بود.
طالبان نیز که با شعار «جهاد با کافران اشغالگر» مبارزه خود با نیروهای امریکایی را شروع کردند، اکنون دیگر نزد افکار عمومی افغان‌ها و مردم جهان دیگر آن تقدس خودتراشیده را  ندارند.
در این میان به نظر می‌رسد  این مردم ستم‌کشیده و فقیر افغانستان هستند که قربانی دروغگویی‌های امریکا و طالبان شده‌اند: حملات تهاجمی و انتحاری طالبان در طول هفده سال گذشته جان هزاران افغان را گرفته‌است. امریکا نیز در  مبارزه خود با تروریزم تنها قریه‌جات افغانستان را  هدف قرار داده و مردم بی‌گناه را کشته‌است. 
امریکا و طالبان که اکنون هیچ‌یک به اهداف خود نرسیده‌اند به مذاکره روی آورده‌اند تا از کانال صلح آبروی از دست رفته خود را به نحوی به دست آورند. 
زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه امریکا در امور صلح افغانستان، مأموریت دارد به هر شکلی که شده گلیم جنگ در افغانستان را جمع کند و ملاغنی برادر، به عنوان رهبر تیم مذاکره کننده طالبان، نیز تلاش دارد از توجهات اخیری که به طالبان شده بیشترین استفاده را بکند و قافیه را به امریکا نبازد.
به گفته‌ی مقامات امریکایی، مذاکرات در حال پیگیری امریکا با نمایندگان طالبان در دوحه قطر روی چهار موضوع تنیده در هم تمرکز دارد که مهمترین آنها جدول زمانی خروج نیروهای خارجی از افغانستان و قطع تماس طالبان با گروه‌های تروریستی به شمول القاعده و داعش می‌باشد.
 طالبان تأکید دارند که  امریکایی‌ها طی شش ماه نیروهای خود را از افغانستان خارج کنند اما امریکایی‌ها در یک بی‌اعتمادی به طالبان بر خروج نیروهای خارجی از افغانستان در بازه زمانی سه تا پنج سال اصرار می‌ورزند. 
«مبارزه با تروریزم، خروج نیروهای خارجی از افغانستان، اعلام آتش‌بس و رضایت طالبان به مذاکره مستقیم با دولت افغانستان که به نوعی مذاکره بین‌الافغانی محسوب می‌شود» چهار موضوع مورد بحث در مذاکرات دوحه قطر می‌باشد. 
رابرت پالادینو، سخنگوی وزارت امور خارجه امریکا، در کنفرانس هفتگی اخیر خود گفت مذاکرات امریکا با طالبان در دوحه قطر همچنان ادامه دارد و کارهای بیشتری نیاز است تا انجام شود. 
به گفته وی، دو طرف گفت‌وگو روی چهار موضوع فوق تمرکز دارند، گفت‌وگوهای دیپلماتیک خصوصی هم جریان دارد و  هردو طرف زمان کافی برای کار روی این موضوعات در اختیار دارند.
رابرت پالادینو افزود زلمی خلیل‌زاد هم‌اکنون به شدت مشغول کار روی محورهای مورد مذاکره با طالبان می‌باشد. 
این درحالی‌ست که براساس آمار منتشر شده، امریکا از سال 2001 تاکنون مبالغ هنگفتی در جنگ افغانستان هزینه کرده و 2400 سرباز خود را در جنگ هفده ساله افغانستان از دست داده‌است.
از سویی هم طالبان که گفته می‌شود بیش از نیمی از خاک افغانستان را در کنترل خود دارند نسبت به هر زمان دیگری از سال 2001  تاکنون از توان نظامی بالایی برخوردارند. 
در چنین وضعیتی اگر از چالش‌های داخلی دولت وحدت ملی با رهبران احزاب سیاسی و عدم تمایل طالبان به مذاکره با دولت کابل صرف نظر کنیم، می‌توانیم بگوییم امریکا و طالبان اکنون روی چیزهایی چانه زنی می‌کنند که با توسل به همان شعارها جنگ را در افغانستان آغاز کردند.
طالب به گمان خود با کافران جهاد کرد و امریکا به ظن خویش با تروریستان جنگید و دراین میان ملت مظلوم افغانستان بود که قربانی داد. 
اینک که نه طالبان از سوی مردم افغانستان مجاهد خوانده می‌شوند و نه امریکا منجی بشریت از  دست تروریست‌ها، دو طرف دور میز مذاکره نشسته‌اند که با هم صلح کنند، صلحی که شکوه و جبروت تصور شده امریکا را حفظ کند و طالبان را هم به نان و نوایی برساند و در این میان تکلیف مردم افغانستان چه می‌شود حلقه گم‌شده‌است؛ مردمی که هفده سال منتظر امریکا بودند انگار باید منتظر حوادث شوم دیگر باشند چراکه صلح امریکا با طالبان بوی خوبی ندارد
پیام آفتاب

 

Advertisements