توقف دخالت ایالات متحده در ونزوئلا، مذاکره بین دولت و اپوزیسیون

نوآم چامسکی، آلفرد دو زایاس، سوجاتا فرناندز، بوتس رایلی، جان پیلگر، ویجی پراشاد و بسیاری دیگر از فعالین چپ جهان، با انتشار بیانیه ای خواهان پایان دخالت های ایالات متحده در ونزوئلا شده و از مذاکره بین دولت و اپوزیسیون پشتیبانی کردند.
متن این بیانیه که توسط احسان صالحی ترجمه و در اختیار اخبار روز قرار گرفته است، چنین است:

بیانیه جمعی
دولت ایالات متحده باید دخالت در سیاست داخلی ونزوئلا را، به ویژه به هدف سرنگونی دولت این کشور متوقف کند. اقدام‌های دولتِ ترامپ و متحدانش در این نیمکره تقریباً به طور یقین شرایط ونزوئلا را وخیم تر می کنند، که به رنج غیرضروری انسان‌ها، خشونت و بی ثباتی منتهی خواهد شد.

دوگانگی یا قطبی شدنِ سیاسی ونزوئلا موضوع جدیدی نیست؛ این کشور مدتهاست به جبهه های نژادی و اجتماعی-اقتصادی تقسیم شده است. اما این دوگانگی در سال‌های اخیر عمق بیشتری یافته است. این تا اندازه‌ای به پشتیبانی ایالات متحده از استراتژی اپوزیسیون مربوط می‌گردد که هدف آن برچیدن دولت نیکلاس مادورو از طریق شیوه‌های فراانتخاباتی است. در حالی که اپوزیسیون بر اساس این استراتژی تقسیم‌ شده است، پشتیبانی ایالات متحده تاکنون تنها حمایت از بخش‌های کله شق اپوزیسیون بوده است، که هدف شان برکناری دولت مادورو از طریق اعتراضات غالباً خشن، کودتای نظامی یا راه‌های دیگری است که از صندوق رأی شانه خالی می کنند.

تحت دستگاه حاکمیت ترامپ، فصاحت پرخاشگرایانه علیه دولت ونزوئلا به سطحی افراطی و تهدیدکننده تر افزایش یافته است، تا جایی که مسئولان دولت ترامپ سخن از «اقدام نظامی» کرده و، به عنوان بخشی از «سه گانه استبداد»، ونزوئلا را به همراه کوبا و نیکاراگوئه به شدت سرزنش می کنند. به واسطه ی تحریم های اقتصادی ایالات متحده، که طبقِ سازمان کشورهای (قاره) آمریکا و سازمان ملل – و نیز قانون خود ایالات متحده و دیگر پیمان ها و قراردادهای بین‌المللی – غیرقانونی است، مشکلات ناشی از سیاست دولت ونزوئلا وخامت بیشتری پیدا کرده است. این تحریم ها راه‌های گریز دولت ونزوئلا از رکود اقتصادی را بسته اند، مادامی که عامل کاهش شدیدِ تولید نفت، وخیم تر شدن بحران اقتصادی و نیز سبب مرگ مردم زیادی هستند، که نمی توانند به داروهای نجاتبخش دسترسی داشته باشند. در ضمن، ایالات متحده و دیگر دولت ها دولت ونزوئلا را – تنها – به دلیل خسارت های اقتصادی سرزنش می‌کنند، که آن هم از طریق تحریم های ایالات متحده پدید آمد.

اکنون ایالات متحده و متحدان آن، از جمله رئیس سازمان کشورهای (قاره) آمریکا، لوییس آلماگرو و رئیس جمهورِ راست افراطیِ برزیل، جوئر بولسونارو ونزوئلا را به سوی پرتگاه هل داده اند. با به رسمیت شناختن رئیس مجمع ملی نمایندگان، خوآن گوآیدو به عنوان رئیس جمهور ونزوئلا – امری که طبق قانون منشور کشورهای قاره آمریکا غیرقانونی است -، دولت آمریکا بحران سیاسی ونزوئلا را به شدت تسریع کرده است با این امید که بین نظامیان ونزوئلا تفرقه بیاندازد و دوگانگی بیشتر بین توده ها ایجاد کند و آن‌ها را به انتخاب جناح ها [درگیر] وادارد. هدف آشکار و گاه اعلام شده این می باشد که از طریق کودتا مادورو را وادار به خروج از قدرت کنند.

واقعیت این است که به رغم تورم شدید، کمبودها و بحران عمیق اقتصادی، ونزوئلا کشوری از نظر سیاسی دوگانه باقی می ماند. ایالات متحده و متحدانش باید از تشویق خشونت از طریق تحمیل تغییر رژیم خشن و فراقانونی دست بردارد. اگر دولت ترامپ و متحدانش پیگیری مسیر بی پروا و بی ملاحظه خود را در ونزوئلا ادامه دهند، خونریزی، آشوب و بی ثباتی محتمل ترین نتیجه خواهد بود. ایالات متحده باید از سیاست های مخاطره آمیزِ تغییر رژیمِ خود در عراق، سوریه، لیبی و تاریخ خشونت بارِ حمایتش از تغییر رژیم در آمریکای لاتین درسی گرفته باشد.

هیچ جناحی در ونزوئلا نمی‌تواند به سادگی دیگری را شکست دهد. به عنوان نمونه، ارتش ونزوئلا دست کم ۲٣۵ هزار عضو خط مقدمی دارد و دست کم از یک میلیون و ششصد هزار نیروی شبه نظامی برخوردار است. بسیاری از این افراد خواهند جنگید، نه تنها بر مبنایِ اعتقاد به حاکمیت ملی در برابر دخالت رو به افزایش به رهبری ایالات متحده، که در آمریکای لاتین به آن پایبندی زیادی وجود دارد –، بلکه بتوانند در صورت متوسل شدن اپوزیسیون به زور، از خودشان در برابر سرکوب احتمالی دفاع کنند.

در چنین شرایطی، تنها راه حل توافقِ گفتگوشده است، همان‌طور که در گذشته در کشورهای آمریکای لاتین رخ داد زمانی که جوامعِ از نظر سیاسی قطبی شده قادر نبودند مشکلات شان را از راه انتخابات حل کنند. تلاش‌هایی، مانند آن‌هایی که در پاییز ۲۰۱۶ به رهبری واتیکان، صورت گرفت، که دارای پتانسیل هایی بود، اما هیچ حمایتی از سوی واشنگتن و متحدانش که خواستار تغییر رژیم بودند، دریافت نشد. این استراتژی باید تغییر کند اگر دنیال راه حلی دوام پذیر و عملی برای بحران پیش رو در ونزوئلا هستیم.

به خاطر مردم ونزوئلا، منطقه و به خاطر [حفظ] حاکمیت ملی، این بازیگران بین‌المللی باید به جای آن از مذاکره بین دولت ونزوئلا و اپوزیسیون آن پشتیبانی کنند تا به این کشور اجازه دهد سرانجام از بحران سیاسی و اقتصادی سر بلند کند.

منبع: Information Clearing House
۲۵/۰۱/۲۰۱۹

امضا کنندگان بیانیه:

Noam Chomsky, Professor Emeritus, MIT and Laureate Professor, University of Arizona
Laura Carlsen, Director, Americas Program, Center for International Policy
Greg Grandin, Professor of History, New York University
Miguel Tinker Salas, Professor of Latin American History and Chicano/a Latino/a Studies at Pomona College
Sujatha Fernandes, Professor of Political Economy and Sociology, University of Sydney
Steve Ellner, Associate Managing Editor of Latin American Perspectives
Alfred de Zayas, former UN Independent Expert on the Promotion of a Democratic and Equitable International Order and only UN rapporteur to have visited Venezuela in ۲۱ years
Boots Riley, Writer/Director of Sorry to Bother You, Musician
John Pilger, Journalist & Film-Maker
Mark Weisbrot, Co-Director, Center for Economic and Policy Research
Jared Abbott, PhD Candidate, Department of Government, Harvard University
Dr. Tim Anderson, Director, Centre for Counter Hegemonic Studies
Elisabeth Armstrong, Professor of the Study of Women and Gender, Smith College
Alexander Aviña, PhD, Associate Professor of History, Arizona State University
Marc Becker, Professor of History, Truman State University
Medea Benjamin, Cofounder, CODEPINK
Phyllis Bennis, Program Director, New Internationalism, Institute for Policy Studies
Dr. Robert E. Birt, Professor of Philosophy, Bowie State University
Aviva Chomsky, Professor of History, Salem State University
James Cohen, University of Paris ٣ Sorbonne Nouvelle
Guadalupe Correa-Cabrera, Associate Professor, George Mason University
Benjamin Dangl, PhD, Editor of Toward Freedom
Dr. Francisco Dominguez, Faculty of Professional and Social Sciences, Middlesex University, UK
Alex Dupuy, John E. Andrus Professor of Sociology Emeritus, Wesleyan University
Jodie Evans, Cofounder, CODEPINK
Vanessa Freije, Assistant Professor of International Studies, University of Washington
Gavin Fridell, Canada Research Chair and Associate Professor in International Development Studies, St. Mary’s University
Evelyn Gonzalez, Counselor, Montgomery College
Jeffrey L. Gould, Rudy Professor of History, Indiana University
Bret Gustafson, Associate Professor of Anthropology, Washington University in St. Louis
Peter Hallward, Professor of Philosophy, Kingston University
John L. Hammond, Professor of Sociology, CUNY
Mark Healey, Associate Professor of History, University of Connecticut
Gabriel Hetland, Assistant Professor of Latin American, Caribbean and U.S. Latino Studies, University of Albany
Forrest Hylton, Associate Professor of History, Universidad Nacional de Colombia-Medellín
Daniel James, Bernardo Mendel Chair of Latin American History
Chuck Kaufman, National Co-Coordinator, Alliance for Global Justice
Daniel Kovalik, Adjunct Professor of Law, University of Pittsburgh
Winnie Lem, Professor, International Development Studies, Trent University
Dr. Gilberto López y Rivas, Professor-Researcher, National University of Anthropology and History, Morelos, Mexico
Mary Ann Mahony, Professor of History, Central Connecticut State University
Jorge Mancini, Vice President, Foundation for Latin American Integration (FILA)
Luís Martin-Cabrera, Associate Professor of Literature and Latin American Studies, University of California San Diego
Teresa A. Meade, Florence B. Sherwood Professor of History and Culture, Union College
Frederick Mills, Professor of Philosophy, Bowie State University
Stephen Morris, Professor of Political Science and International Relations, Middle Tennessee State University
Liisa L. North, Professor Emeritus, York University
Paul Ortiz, Associate Professor of History, University of Florida
Christian Parenti, Associate Professor, Department of Economics, John Jay College CUNY
Nicole Phillips, Law Professor at the Université de la Foundation Dr. Aristide Faculté des Sciences Juridiques et Politiques and Adjunct Law Professor at the University of California Hastings College of the Law
Beatrice Pita, Lecturer, Department of Literature, University of California San Diego
Margaret Power, Professor of History, Illinois Institute of Technology
Vijay Prashad, Editor, The TriContinental
Eleanora Quijada Cervoni FHEA, Staff Education Facilitator & EFS Mentor, Centre for Higher Education, Learning & Teaching at The Australian National University
Walter Riley, Attorney and Activist
William I. Robinson, Professor of Sociology, University of California, Santa Barbara
Mary Roldan, Dorothy Epstein Professor of Latin American History, Hunter College/ CUNY Graduate Center
Karin Rosemblatt, Professor of History, University of Maryland
Emir Sader, Professor of Sociology, University of the State of Rio de Janeiro
Rosaura Sanchez, Professor of Latin American Literature and Chicano Literature, University of California, San Diego
T.M. Scruggs Jr., Professor Emeritus, University of Iowa
Victor Silverman, Professor of History, Pomona College
Brad Simpson, Associate Professor of History, University of Connecticut
Jeb Sprague, Lecturer, University of Virginia
Christy Thornton, Assistant Professor of History, Johns Hopkins University
Sinclair S. Thomson, Associate Professor of History, New York University
Steven Topik, Professor of History, University of California, Irvine
Stephen Volk, Professor of History Emeritus, Oberlin College
Kirsten Weld, John. L. Loeb Associate Professor of the Social Sciences, Department of History, Harvard University
Kevin Young, Assistant Professor of History, University of Massachusetts Amherst
Patricio Zamorano, Academic of Latin American Studies; Executive Director, InfoAmericas


نفت و عدالتخواهی انقلاب بولیواری دلایل توطئه امپریالیستی علیه مردم ونزوئلا است

نظریه پرداز امریکایی معتقد است که تلاش واشنگتن برای سرنگونی دولت قانونی ونزوئلا به منظور روی کار آوردن دولتی دست نشانده است چرا که مدل سوسیالیسم دموکراتیک بولیواری را تهدید می داند.

مداخلات آشکار ایالات متحده آمریکا در آمریکای لاتین از جمله کشور ونزوئلا یادآور دکترین مونروئه است که حدود ۲۰۰ سال پیش مطرح شد و بر سیاست خارجی واشنگتن بر این منطقه حاکم بوده است.

بر اساس این دکترین، دولت ایالات متحده آمریکا تصمیم گرفت که از دخالت در جنگ‌های بین قدرت‌های اروپایی و مستعمرات آن‌ها خودداری، و وقوع جنگ یا فعالیت استعماری در قاره آمریکا را به عنوان حرکتی خصمانه تلقی کند. بر اساس این دکترین منطقه امریکای لاتین به عنوان حیاط خلوت ایالات متحده امریکا درآمد.

با اعلام دکترین مونروئه، دولت ایالات متحده توانست توسعه قاره‌ای خود را کامل و اقتدار آن را تثبیت کند و با بهره‌گیری از مزیت دوری از صحنه جنگ‌های اروپایی، به تقویت اقتصادی و نظامی خود برای ایفای نقش‌های جدید در سطح جهانی بپردازد.

مداخلات دونالد ترامپ در منطقه آمریکای لاتین از جمله ونزوئلا یادآور دکترین مونروئه است و نشان از آن دارد که واشنگتن تاب و تحمل هیچ دولت چپگرا و غیر همسو را در حیاط خلوت خود ندارد.

اهمیت استراتژیک و منابع نفتی ونزوئلا باعث شده تا امریکا از تهدید نظامی علیه مادورو رئیس جمهوری این کشور سخن براند. در حال حاضر هم واشنگتن با تحت کنترل داشتن اپوزیسیون در این کشور و به رسمیت شناختن ریاست جمهوری «خوان گوایدو» به عنوان «رئیس جمهور موقت» ونزوئلا دخالتهای خود را وارد مرحله جدیدی کرد.

«استفن لندمن» نظریه پرداز امریکایی و دانش آموخته دانشگاه هاروارد امریکا در خصوص تحولات ونزوئلا گفت: کودتا تخصص امریکا است که نتایج آن را تنها پس از جنگ جهانی دوم سعی کردند قبول کنند.

وی افزود: رویه ای است که واشنگتن دنبال می کند امپریالیستی است که می خواهد همه ملت ها در همه جای جهان را از طریق جنگ، انقلاب های رنگی یا مذاکرات سنتی تابع خود کند.

لندمن تصریح کرد: ونزوئلا به دو دلیل هدف اصلی آمریکا است. یکی داشتن بیشترین ذخایر نفتی جهان و دوم اینکه این کشور یک نمونه بارز از سوسیالیسم دموکراتیک بولیواری است که به همه ونزوئلایی ها با عدالت خدمت رسانی می کند نه آنکه تنها مانند آمریکا و دیگر کشورهای غربی تنها به عده ای معدود که امتیازات خاصی دارند خدمت رسانی کند. از همین رو این کشور تهدیدی برای مدل امریکایی است.

این نظریه پرداز امریکایی یادآور شد: واشنگتن از زمان انتخاب هوگو چاوز از حدود دو دهه پیش سعی داشت حکومت ونزوئلا را سرنگون کند و حکومت ستمگر فاشیستی را جایگزین آن سازد؛ سیستمی که به شدت مخالف خدمت رسانی عادلانه به هرکس چه در ونزوئلا و چه در خارج از آن باشد.

وی افزود: دولت ترامپ نیز تلاش برای برکناری نیکلاس مادورو را که به روشی دموکراتیک انتخاب شده بود آغاز کرد. آنچه در ونزوئلا در حال روی دادن است توسط واشنگتن سازمان دهی شده است از جمله انتخاب رئیس مجمع ملی «خوان گوایدو» به عنوان رئیس جمهوری که در واقع یک عروسک خیمه شب بازی است.

وی در خصوص مراحل طی شده برای این کودتا گفت: در اواسط ماه ژانویه پمپئو اظهار داشت اداره ونزوئلا توسط مادورو «غیرقانونی» است و ترامپ همه تلاش خود را برای ابقای «دموکراسی» در این کشور می کند – دموکراسی مرگبارترین صادرات آمریکا.

لندمن یادآور شد: اظهارات دولت ترامپ در واقع در بر گیرنده پیام شروع انتقال قدرت به یک دولت جدید بود. یک روز پیش از بیانات پمپئو جان بولتون گفته بود که آمریکا «نیکلاس مادورو» را که به طور غیرقانونی ادعای قدرت می کند به رسمیت نمی شناسد.

لندمن گفت: متعاقب این تحرکات گروه کشورهای آمریکای لاتین و آمریکای مرکزی موسوم به لیما که تحت کنترل ایالات متحده امریکاست به همراه کانادا ریاست جمهوری مادورو را غیر قانونی اعلام کردند و همان دروغ بزرگ دولت ترامپ را تکرار کردند.

وی افزود: طبق آنچه ترامپ اعلام کرده بود رئیس مجمع ملی ونزوئلا، رهبر فاشیست مخالفان، «خوان گوایدو» به طور غیر قانونی خود را رئیس‌جمهور موقت ونزوئلا اعلام کرد، تلاشی که توهین به اصول قوانین، دموکراسی اجتماعی بولیواری و مردم ونزوئلا بود.

لندمن یادآور شد: متحدان آمریکا در منطقه به قدرت رسیدن غیرقانونی گوایدو را تصویب کردند. اتحادیه اروپا در بیانیه ای اظهار داشت که اتحادیه اروپا از احیای دموکراسی و برپایی قانون در ونزوئلا حمایت می کند ولی نباید توقع داشت این اتحادیه گوایدو را به رسمیت بشناسد. دولت اسپانیا این را رد کرد.

وی تأکید کرد: سیاست گذاران اتحادیه اروپا به یک توافق کلی نیاز دارد و اینکه چرا بروکسل رسما گوایدو را به عنوان رئیس جمهور موقت نمی شناسد این است که غیرقانونی بودن او مسلم است.

لندمن تصریح کرد: واشنگتن «مادورو» را که ریاست جمهوریش طبق قانون بود را «غیرقانونی» خواند. ترامپ با آغاز پروسه کودتا در واقع ونزوئلا جنگ را آغاز کرد. طرفداران کودتا در تلاشند تا فاشیسم را به جای دموکراسی بولیواری بنشانند

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

مطالب مرتبط

 

مسدود شدن 1.2 میلیارد دلار ذخایر طلای ونزوئلا در انگلستان


بانک مرکزی انگلیس به توصیه سران ارشد آمریکا از انتقال ذخایر ارزی دولت ونزوئلا به این کشور خودداری کرد

بانک مرکزی انگلیس به توصیه سران ارشد آمریکا از انتقال ذخایر ارزی دولت ونزوئلا به این کشور خودداری کرد.

به گزارش فارس، بانک مرکزی انگلیس از تحویل دادن سرمایه‌های ارزی ونزوئلا سرباز زد.

به نوشته وبگاه شبکه خبری «بلومبرگ» به دنبال لابی‌گری مقام‌های ارشد آمریکایی از جمله «مایک پامپئو» وزیر خارجه و «جان بولتون» مشاور امنیت ملی کاخ سفید با همتایان خود در لندن، بانک مرکزی انگلیس به درخواست رسمی «نیکلاس مادورو» رئیس جمهور قانونی ونزوئلا برای انتقال ذخایر ارزی کشورش که به ارزش 1.2 میلیارد دلار و در قالب «ذخایر طلا» در این بانک نگهداری می‌شوند ، پاسخ منفی داد.

بر اساس این گزارش، مقام‌های آمریکایی سعی دارند دارایی‌های ارزی ونزوئلا را به «خوان گوایدو»، رئیس‌جمهور خودخوانده برسانند. گفته می‌شود که دولت ونزوئلا هشت میلیارد دلار سرمایه‌های ارزی دارد که از این میزان 1.2 میلیارد دلار آن در قالب ذخیره طلا در بانک مرکزی انگلیس است. ترکیه، کشور دیگری است که گفته می‌شود ذخایر ارزی ونزوئلا در قالب طلا در آنجا قرار دارد.

در حالی که بانک مرکزی انگلیس تاکنون از هرگونه اظهارنظر در این زمینه امتناع ورزیده، اما وزارت خزانه داری آمریکا با انتشار بیانیه‌ای از ابزارهای اقتصادی، دیپلماتیک خود برای کمک به گوایدو خبر داده است.

به گزارش بلومبرگ، آمریکا در حال اعمال فشار بین‌المللی بر ترکیه، از حامیان مادورو، جهت متوقف ساختن انتقال این سرمایه ارزی به ونزوئلا است.

آمریکا و اغلب کشورهای غربی در روزهای گذشته دولت منتخب ونزوئلا را «غیرقانونی» و «نامشروع» توصیف کرده و از گوایدو حمایت کرده‌اند. فرانسه، اسپانیا و آلمان نیز روز شنبه در موضع گیری مشابه به دولت مردمی ونزوئلا هشدار دادند تا انتخابات مجدد در این کشور برگزار کند. این در حالی است که نیکلاس مادورو در انتخاباتی که چند ماه پیش در ونزوئلا برگزار شد، با رأی قاطع مردم این کشور پیروز شد.

اقدام اخیر در ونزوئلا که با چراغ سبز غرب شروع شد با واکنش منفی روسیه، ترکیه، ایران، پاکستان، آفریقای جنوبی و چند کشور دیگر مواجه شده است.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++.

وال‌استریت‌ژورنال:

رهبر مخالفان ونزوئلا از آمریکا خط گرفته و یک عروسک است

یک رسانه آمریکایی گزارش داده قبل از آنکه «خوان گوایدو»، رهبر مخالفان ونزوئلا خودش را رئیس‌جمهور موقت اعلام کند «مایک پنس»، معاون رئیس‌جمهور آمریکا با وی تماس گرفته و او را به این کار تشویق کرده است گوایدو از خود اراده ای ندارد.

روزنامه وال‌استریت‌ژورنال به نقل از یک مقام ارشد دولت ترامپ نوشته «مایک پنس» به «گوایدو» گفته در صورتی که بتواند با استناد به بندی در قانون اساسی ونزوئلا قدرت را از «نیکلاس مادورو»، رئیس‌جمهور این کشور بگیرد، آمریکا از دولت او حمایت خواهد کرد.

بعد از انجام این تماس تلفنی، طرح مخفیانه‌ای که در هفته‌های قبل‌تر بر اساس گفت‌وگوهای میان مقام‌های آمریکایی با متحدان، قانونگذاران و چهره‌های شاخص مخالفان از جمله گوایدو تدوین شده بود کلید خورد.

سرانجام، گوایدو چهارشنبه‌شب اعلام کرد که دولت مادورو غیرقانونی است و رئیس‌جمهور موقت کشورش است. ترامپ، «مایک پامپئو»، وزیر خارجه آمریکا و «جان بولتون»، مشاور امنیت ملی کاخ سفید به‌فاصله کوتاهی بیانیه‌ای در حمایت از او منتشر کردند

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ونزوئلا: آمریکا پشت‌سر کودتاچیان نیست؛ جلودار آن‌هاست

نماینده ونزوئلا در شورای امنیت در نشست جاری این نهاد تصریح کرد: آمریکا پشت‌سر کودتاچیان نیست؛ جلودار آن‌ها است.

نماینده ونزوئلا در شورای امنیت سازمان ملل در نشست کنونی این نهاد که بنا به درخواست آمریکا و به منظور بررسی اوضاع جاری در ونزوئلا در حال برگزاری است در سخنانی تصریح کرد: آمریکا پشت سر کودتا در ونزوئلا نیست؛ بلکه جلودار کودتاچیان است

=======================

وزیر خارجه ونزوئلا ضرب‌الاجل اروپا برای انتخابات جدید را رد کرد

وزیر امور خارجه ونزوئلا ضرب‌الاجل چند کشور اروپایی در خصوص برگزاری انتخابات جدید ریاست جمهوری را رد کرد.

خورخه آریزا وزیر امور خارجه ونزوئلا، ضرب‌الاجل کشورهای بزرگ اروپایی درخصوص برگزاری انتخابات جدید ریاست جمهوری تا نهایتا هشت روز آینده را رد کرد.

Advertisements