آیا حضور این پنچ عضو ارشد طالبان که پس از رهایی از زندان گوانتانامو اکنون به دفتر سیاسی طالبان در قطر اضافه شده‌اند، می‌تواند پروسه صلح افغانستان را به نتیجه برساند، البته صلحی که با درنظرداشت تمام جوانب صورت گیرد و تمام دستاوردهای هفده ساله به هدر نرود و با منافع ملی کشور معامله نشود! یا اینکه دولت وحدت ملی که اکنون سرگرم تیم‌سازی برای انتخابات آینده ریاست جمهوری می‌باشد، بازهم مثل همیشه «خَسَرَ فی‌الدنیا و الاخره» خواهد شد

پنج عضو ارشد طالبان که در بدل آزادی «بوئی برگدال» توسط امریکایی‌ها از زندان مخوف گوانتانامو رها شده‌بودند، اکنون به دفتر سیاسی طالبان در قطر پیوسته‌اند.
بوئی برگدال، در سال 2009 میلادی در ولایت پکتیا توسط طالبان ربوده شد و پس از پنج سال در زمان ریاست جمهوری باراک اوباما با پنج زندانی طالب معاوضه گردید.
ذبیح‌الله مجاهد، سخنگوی طالبان، اضافه شدن این پنج نفر به دفتر سیاسی این گروه در قطر را تأیید کرد و گفت آنها جزئی از تیم طالبان برای مذاکره در مورد صلح افغانستان خواهند بود. ملحق شدن این پنج عضو ارشد سابق طالبان به دفتر سیاسی قطر واکنش‌های متفاوتی را در بین کارشناسان برانگیخته‌است: عده‌ای این اقدام را به فال نیک گرفته و از تمایل طالبان به پروسه صلح افغانستان سخن می‌گویند در حالیکه برخی دیگر از آگاهان امور، تفسیر بیش از حد محافظه‌کارانه این افراد از اسلام را برای آینده افغانستان خطرناک توصیف می‌کنند.

!خوش‌بینان
برخی از کارشناسان و اعضای شورای عالی صلح کشور، دلیل خوش‌بینی خود به اضافه شدن این پنج عضو ارشد طالبان به نمایندگان سیاسی طالبان در قطر را تلاش‌های اخیر  امریکا برای به سرانجام رساندن پروسه صلح کشور و ختم طولانی‌ترین جنگ واشنگتن در افغانستان که برای امریکا بیش از نه‌صد میلیارد دلار هزینه داشته و به قیمت کشته شدن در حدود دو‌ هزار و چهارصد سرباز امریکایی تمام شده، عنوان می‌کنند؛ امریکا به تازگی زلمی‌ خلیل‌زاد، سیاستمدار کارکشته افغانی‌الاصل خود، را به عنوان نماینده ویژه وزارت خارجه امریکا در امور صلح افغانستان منصوب کرده‌است. زلمی خلیل‌زاد نیز در اولین اقدام، سفر زنجیره‌ای خود به افغانستان، پاکستان، امارات متحده عربی، قطر و عربستان را آغاز و پس از گفت‌وگوهای لازم با مقامات مربوطه در این کشورها با پرونده‌ای از یادداشت‌های خود به واشنگتن بازگشت تا راه‌کارهای لازم برای پیش‌برد مذاکره با طالبان جست‌وجو شود. محمد اسماعیل قاسم‌یار، عضو شورای عالی صلح افغانستان، می‌گوید تنها وظیفه زلمی خلیل‌زاد می‌بایست فراهم نمودن زمینه گفت‌وگوی مستقیم طالبان با دولت افغانستان، باشد و امریکا نباید به طور یک‌جانبه و بدون هماهنگی دولت کابل، مذاکره مستقیم با طالبان را ادامه دهد.
براساس اظهارات این عضو شورای عالی صلح، امریکا نباید گفت‌وگوی مستقیم خود با طالبان را بدون هماهنگی دولت کابل به پیش ببرد: امریکایی‌ها قبل از دیدار خلیل‌زاد با طالبان در دوحه قطر، یک‌بار دیگر نیز با نمایندگان این گروه در دفتر سیاسی‌شان در دوحه مذاکره کرده‌یودند.
این در حالی‌ست که طالبان دولت وحدت ملی را دست‌نشانده امریکا و فاقد صلاحیت و استقلال لازم برای مذاکره می‌دانند.
برخلاف امریکایی‌ها که در مورد دو دیدار خود با طالبان اظهار نظری نکرده‌اند، طالبان، در گفت‌وگو با «اسوشیتدپرس»، ملاقات با زلمی خلیل‌زاد در اوایل ماه جاری میلادی را تایید کرده‌اند، این دیدارها را محوری خوانده‌اند و از توافق برای گفت‌وگوهای بیشتر در آینده  خبر داده‌اند. یک عضو طالبان که خواست نامش فاش نشود گفت به رسمیت شناخته‌شدن دفتر سیاسی قطر از خواسته‌های کلیدی طالبان در دیدار آنها با خلیل‌زاد بوده‌است.
نکته‌ی دیگری که این دسته از آگاهان امور به آن دلخوش‌ند، اقدام اخیر پاکستان می‌باشد؛ اسلام‌آباد، هفته گذشته، چندی پس از سفر خلیل‌زاد به پاکستان، ملا عبدالغنی برادر از اعضای برجسته طالبان را از زندان رها ساخت و مدعی شد که برای تسهیل پروسه صلح افغانستان این کار را کرده‌است.
اما نباید فراموش کرد این پاکستان بود که در سال 2010، ملا برادر را به اتهام دور زدن این کشور در آغاز گفت‌وگوی مستقل با حامد کرزی، رئیس جمهور وقت کشور، دستگیر و زندانی نمود.
ملا برادر، اندکی پس از رهایی از بند، در پیامی به طالبان که در دسترس اسوسیتدپرس قرار گرفت، از آمادگی خود برای ایفای نقش در پروسه صلح افغانستان خبر داد.
حکیم مجاهد، عضو سابق طالبان و از اعضای کنونی شورای عالی صلح افغانستان، پیوستن پنج عضو رها شده طالبان به دفتر سیاسی این گروه در قطر را دلیل عزم طالبان برای به نتیجه رساندن پروسه صلح دولت افغانستان عنوان می‌کند.
وی تاکید می‌کند حضور این پنج نفر در بین نمایندگان مذاکره کننده طالبان، احتمال رسیدن به صلح را افزایش می‌دهد چراکه همین افراد در گذشته، مذاکره را رد و بر ادامه جنگ علیه امریکا و دولت افغانستان تأکید می‌نمودند.
حکیم مجاهد می‌گوید این پنچ نفر در میان طالبان از احترام خاصی برخوردار هستند و کلام آنها برای رهبری طالبان و مجاهدین ارزش دارد.

!بدبینان 
کارشناسانی که به اضافه شدن پنج عضو رها شده از زندان گوانتانامو به دفتر سیاسی طالبان رد دوحه قطر بدبین هستند و به نقش آنها در پیش‌برد پروسه صلح اعتقادی ندارند، به گذشته‌ی سیاه این افراد بسنده می‌کنند؛
به باور این آگاهان امور، این پنج عضو طالبان، نزدیکی خاصی به رهبر تندرو طالبان، ملا محمد عمر، داشته‌اند، هنوز تفاسیر بیش از حد افراطی خود از اسلام را فراموش نکرده‌اند و دارای سابقه‌ی ضد حقوق بشری می‌باشند. آنها تأکید می‌کنند که طالبان با دورهم جمع کردن نسل گذشته خود نشان می‌دهند که در روش فکری و رهبری آنها هیچ تغییری حاصل نشده‌است

پنچ مولوی قندهاری و گذشته تاریک!
دیده‌بان حقوق بشر، مولوی محمد فاضل مظلوم، رئیس پیشین بخش نظامی طالبان که در سال 2002 دستگیر شد را مسئول کشتار هزاران نفر از پیروان در اقلیت شیعه افغانستان در سال 2000 می‌داند.
مولوی خیرالله خیرخواه، والی پیشین طالبان در هرات، که از چهره‌های نزدیک به ملاعمر، اسامه بن لادن و حامد کرزی می‌باشد، نیز دستش در کشتار گروهی مردم این سرزمین آلوده‌است.
ملا عبدالحق واثیق، معاون پیشین وزیر استخبارات طالبان، ملا نورالله نوری، از فرماندهان مشهور پیشین طالبان در مزار شریف که دوستی خاصی با ملا عمر داشت و علیه نیروهای ائتلاف در شمال جنگید و مولوی محمد نبی عمری، رئیس پیشین مخابرات و ارتباطات طالبان، هم گذشته مملو از جرم و جنایت دارند.
تمام این پنج مولوی از قندهار، خاستگاه طالبان، می‌باشند که در سال 2014 در بدل رهایی یک سرباز امریکایی به نام برگدال از زندان گوانتانامو رها شدند.
هارون میر، از کارشناسان سیاسی در کابل، می‌گوید: «آنچه بیش از هرچیز دیگری در موردش نگران هستیم این است که اگر طالبان حاضر به مذاکره شوند، چه کسی می‌خواهد از جانب دولت کابل از افغانستان نمایندگی کند؟ بزرگترین مشکل کنونی این است که دولت از لحاظ فکری و اتحاد اقوام از درون پارچه پارچه شده‌است.»
به هرصورت باید نشست و دید، سرانجام پیش بینی کدام دسته به واقعیت نزدیک‌تر می‌شود: آیا حضور این پنچ عضو ارشد طالبان که پس از رهایی از زندان گوانتانامو اکنون به دفتر سیاسی طالبان در قطر اضافه شده‌اند، می‌تواند پروسه صلح افغانستان را به نتیجه برساند، البته صلحی که با درنظرداشت تمام جوانب صورت گیرد و تمام دستاوردهای هفده ساله به هدر نرود و با منافع ملی کشور معامله نشود! یا اینکه دولت وحدت ملی که اکنون سرگرم تیم‌سازی برای انتخابات آینده ریاست جمهوری می‌باشد، بازهم مثل همیشه «خَسَرَ فی‌الدنیا و الاخره» خواهد شد.  .

Advertisements