بیاب شدن وزیر مالیه در مجلس سنا/منشی مجلس اکلیل حکیمی را “بی ناموس” خواند

کلمه بی ناموس در فرهنگ دهخدا، به معنای این است که کسی ناموس ندارد. لامذهب است و ناپرهیزگار. بی عفت است و بی عصمت. دشنامی است سخت قبیح و بی غیرت و بی آبرو نیز برای آن گفته شده است.

ناموس از مفاهیم و ارزش‌های در نظام اخلاقی حاکم بر کشورهای اسلامی است. این اصطلاح بیشتر در جوامع مرد سالاری که در باره جنسیت و رفتار و روابط درون خانواده غیرت دارند، استفاده می شود. در این جوامع، حفاظت از ناموس افتخار به شمار می آید.

ناموس در افغانستان فوق العاده حساس و دفاع از آن افتخار است. فحش ناموسی دادن، بی ناموس گفتن، حتا بدتر از کشتن آدم‌ها است. چه بسا جنجال های زیادی که از این ناحیه در میان افراد مختلف ایجاد می شود و حتا گاهی به کشتن آدم‌ها ختم می شود. چون حفاظت از ناموس “افتخار” است، برای همین یکی از افتخارات خیلی جدی که رهبران جهادی همواره از آن یاد می‌کنند، همین است که به قول خود شان، آنها از ناموس افغانستان دفاع کرده اند.

امروز اما بسیار به سادگی، طیب عطا منشی مجلس سنا، وزیر مالیه حکومت وحدت ملی را بی ناموس خواند. درد آقای عطا از آن جا بود که به گفته‌ی او وزیر مالیه با او بی احترامی کرده و اسنادها و درخواست هایش را دور انداخته است. او گفت، با من طوری رفتار کرده است که گویا دشمن این خاک باشم. منشی مجلس سنا با خشم گفت اگر روزی وزیر مالیه به مجلس سنای افغانستان بیاید، از او با لنگه‌ای کفش استقبال خواهد کرد. این لنگه کفش هم داستان دارد.

پرتاب لنگه‌ای کفش به سوی یک شخصیت، بی احترامی خیلی جدی و رسوا ساختن او است. چندی پیش آقای حکمتیار هم با لنگه‌ای کفش یک جوان هراتی در مسجد جامع هرات در یک روز جمعه پذیرایی شد. اقدامی که به بی آبرویی حکمتیار منجر شد و از آن جوان یک قهرمان ساخت. هرچند امنیت ملی او را در بند کشید و چند روز زیر نظارت بود، اما سر انجام آزاد شد.

آن جوان هراتی هم درد داشت. دردی که به گفته‌ی خودش، یک قاتل روی منبر رسول الله بالا شده و از عدالت و صلح حرف می زند. آنهم در زمانی از صلح حرف می زند که هزاران نفر تحت امرش در ولایت های مختلف افغانستان در جنگ اند و همه روزه آدم می کشند. آن جوان هراتی درد داشت و آقای محمد طیب عطا هم درد دارد. تازه او نماینده مجلس سنا است و مصوونیت قضایی هم دارد.

واکنش فوری رییس مجلس سنا

صحبت های آقای عطا ختم نشده بود که آقای مسلم یار رییس مجلس سنا مداخله کرده و حرف او را قطع کرد. آقای مسلمیار به منشی مجلس گفت، حق ندارد از تربیون مجلس سنا، به شخصیت های مطرح افغانستان توهین کند.

مسلم‌یار برای این که منشی مجلس سنا را توبیخ کرده باشد، فیصله کرد او باید تمامی سناتوران را مهمانی بدهد. این هم جریمه‌ای سختی است، اما از یک سو مسخره نیز می باشد. معلوم هم نیست که وزیر مالیه هم در این مهمانی دعوت خواهد شد یا نه. آقای مسلم یار گفت :” اعتراض‌ات به جای است. خواهش ات به جای هست. ما هم با تو هستیم، اما توهین قابل قبول نیست. باید از مجلس معذرت بخواهی. تو ناغه هستی و یک روز باید تمام سناتوران را مهمانی بدهی.”

اکلیل حکیمی از وزیران قدرت مند حکومت وحدت ملی است. او به نام ابر وزیر کابینه محمد اشرف غنی رییس جمهور مشهور است. فرد زیرک، با هوش و خوش برخورد است. به نظر نمی رسد، شایسته‌ای چنین فحش رکیک و بدی باشد. حتا اگر به قول این سناتور، اسناد های او را نیز دور انداخته باشد و یا او را منتظر نگه داشته باشد.

جنجال نمایندگان هر دو مجلس با وزرا، قصه تازه‌ای نیست. همواره سناتوران و نمایندگان مجلس به اضافه خواهی از وزیران کابینه حکومت‌های افغانستان متهم اند. از کجا معلوم آقای عطا واقعن خواست غیر معقول داشته است.

چهار سال پیش، آقای زاخیل‌وال وزیر مالیه حکومت آقای کرزی نیز با نمایندگان مجلس در افتاده بود و برخی از نمایندگان را متهم به قاچاق و وارد کردن فشار برخودش نمود که جنجال زیادی در آن زمان ایجاد کرد. نمایندگان مجلس افغانستان و در کنار آن برخی از سناتوران، متهم به انجام کارهای غیر قانونی زیادی شده اند. از قاچاق گرفته، تا دست داشتن در نقض حقوق بشر و غضب زمین‌های دولتی و زمین‌های مردمان کم زور.

بسیاری از نمایندگان مجلس که گردن کلفت تر اند، متهم به قاچاق مواد مخدر و معادن قیمتی اند. حتا اتهام ها در مورد برخی‌های شان فراتر از قاچاق است. حمایت از گروه های تروریستی و داشتن افراد جنگ‌جو که به نا امن سازی مناطقی از افغانستان مشغول اند.

ضعف اخلاق در میان سیاست مداران افغانستان

این نخستین بار نیست که چنین اتفاق می افتد. بارها و بارها نمایندگان مجلس و سیاست مداران ارشد، به همدیگر حرف ها و فحش های وحشت ناک گفته اند. آقای بشر دوست همواره از سوی برخی نمایندگان دیوانه خطاب شده اند. یا اصطلاح فاحشه در جلسات عمومی بارها از سوی نمایندگان مذهبی گفته شده اند.

ده سال پیش ملالی جویا نماینده مردم فراه در مجلس افغانستان، به دلیل توهین به مجلس، عضویتش را در پارلمان افغانستان از دست داد. اظهارات خانم جویا، با واکنش سخت نمایندگان رو به رو شد.

خانم ملالی جویا، از جنجال بر انگیز ترین اعضای مجلس بود و به دلیل این که پارلمان افغانستان را بدتر از طویله و باغ وحش گفته بود، وظیفه اش تعلیق و سپس اخراج شد. او به یکی از رسانه های داخلی گفته بود که باغ وحش و طویله، بهتر از پارلمان افغانستان است.

بهار سال گذشته خورشیدی، سخی مشوانی نیز بر علاوه این که در جلسه عمومی با بوتل آب به روی وزیر احیا و انکشاف دهات کوبید به او فحش و ناسزا نیز گفت. در بیست و پنجم حمل پارسال، زمانی که مایک آقای مشوانی قطع شد،او با عصبانیت جایش را ترک کرد و از یخن عرفان الله عرفان کشید و بعد با بوتل آب به صورت آقای درانی وزیر پیشین احیا و انکشاف دهات زد.

آقای مشوانی سپس با جمعی از نمایندگان مجلس به خانه‌ای آقای درانی رفت و از او معذرت خواست. قصه در همین جا ها ختم نمی شود. سیاست مداران بسیاری در افغانستان از جمله رییس جمهور با این مشکل سر دچار اند. آقای رییس جمهور بارها اصطلاحات تکان دهنده مانند بچه خر و شبیه آن را در صحبت های رسمی اش به کار برده است. یا مثلن باری توهین  او به رسانه‌ها، جنجالی شد که در میان سربازان امنیتی گفته بود : ” تلویزیون ها را یک طرف بگذارید، بگذارید از آنها باد برآید، از شما بمب می برآید.”

گذشته از این، در کمپیان های انتخاباتی این قصه در میان سیاست گران افغانستان بسیار برجسته است. آقای محقق نیز زمانی به رییس جمهور در یکی از صحبت هایش در ولایت دایکندی به اشرف غنی قاق روده گفته بود، اصطلاحی خرد کننده و تمسخر آمیز.

اما واقعیت این قصه، در همان فرهنگ لمپنی نهفته است که بیشتر از مردم کوچه و بازار از سوی سیاست مداران به نمایش گذاشته می شود. حالا این سیاست مدار رییس جمهور باشد، سخن‌گوی رییس جمهور باشد، رهبر یک حزب باشد و یا هم نمایندگان هر دو مجلس افغانستان، فرقی نمی کند.

همه دو روی یک سکه اند. ولی مشخص است که این گونه رفتارها ریشه در ضعف اخلاق اجتماعی- فرهنگی ما دارد و برای همین است که امروز آقای اکلیل حکیمی به سادگی بی ناموس خوانده شد.خبرگداری رشد.

Advertisements