فرید مزدک
دورِ جدیدی از تلاش ها و گروهبندی ها در راه است . بازهم معامله گران دیروز ؛ معامله گران ناکام وحامیان خارجی ناکام  به جنب و جوش آمده اند . جا به جایی  های جدید در درون نظام راه را برای بقای نظام و رشد دموکراسی هموار نمی کند بل به فراز و نشیب های اضافی می انجامد و فرصت ها و ریزرف ها برای پیشرفت را به هدر می دهد . دولت ناکام و اپوزیسیون ناکام ؛ دو رخِ ساختار سیاسی ناکام .
وضع موجود برآیندِ پافشاریِ لجوجانه برای تداوم دیروزِ ناکام می باشد . نگاه دولت ؛ به ویژه در سه سال اخیر بیشتر از پیش قوم باور و استبدادی بوده است .  افغانستان  را حالا مناسب ترین محل برای ” جنگ های ترکیبی ” می یابیم . کشور های درگیر در بیش از یک دهه ی اخیر کوشیده اند تا تمام اشکال تقابل و اجزای جنگ را در یک مجموعه  وارد بازی کنند . نیرو های ظاهرن مستقل چون طالب و داعش در ” جنگ های ترکیبی ” مهم ترین نقش انگیزنده را به عهده دارند . ورود نیرو های دیگری از این دست توسط کشور های مخالف ناتو ؛ به پیچیدگی بحران می فزاید . در موجودیت دولت ناکاره ، تنبل و بیمار جنگ ؛ مدهش تر و خونین تر می گردد .
بحران افغانستان گوشه ی از بحران در کشور های حامی است . از یک سو رقابت ها و کشمکش ها میان کشور های علاقمند افغانستان و از سوی دیگر نبود یک نیروی سیاسی بزرگ و یک برنامه ی همه گیر و همه پسند ، واقعبینانه و عملی در داخل کشور برون رفت از وضع موجود را بیشتر دشوار می سازد .
رهایی از بن بست بدون نقد دیروز و حال ، بدون اعتراض به وضع موجود و نابرابری ها و کژی ها و بدون برنامه ی تغیر میسر نمی گردد . برای برون رفت از بحران ؛ افزایش نقش  جوان ها و جنبش های تازه تولد شده را باید آرزو کرد
Advertisements