گفت و گو با رامش نوری سخنگوی ستاد “رستاخیز تغییر

“رستاخیز تغییر” جنبشی نوین جهت استعفای نخبگان در قدرت سیاسی افغانستان

جنبش اخیر “رستاخیز تغییر” در افغانستان یک کنش مدنی بسیار نوین مردمی است در روند دموکراتیزه شدن کشور، که به دنبال انتحار خونین کابل در چهارشنبه ی سیاه و سپس کشتار مسلحانه ی مردم متعارض به ناامنی در خیابان های کابل بوجود می آید برای اینکه بتواند این جنبش مدنی را در این مقطع حساس کشور به شکل های گوناگون مسالمت آمیز با هدف استعفای نخبگان در قدرت سیاسی افغانستان و پیگیری حقوق دموکراتیک مردم پیش براند. بدین مناسبت یکی از سخنگویان “رستاخیز تغییر” به نام رامش نوری به سئوالات مطرح پاسخ هایی ترتیب و تدوین کرده و ارسال نموده است

:

مهین میلانی: این تظاهرات را از چه جنسی می بینید؟ آیا این حرکت ها را می توان یک مقطعی نوین از آزادی خواهی مردم افغانستان دانست؟ چرا؟ و چه پیامدهایی بر آن وجود خواهد داشت؟

رامش نوری: این تظاهرات زیر چتر حرکت دموکراتیک به منظور تغییر و اصلاح است که حکومت را مشروع و قانونمند بسازد. تداوم حکومت نا مشروع و توام با بی کفایتی توانایی پذیریش آن در مردم افغانستان نیست. این حرکت باورمند است که اگر نخبگان حاکم در قدرت سیاسی به خواسته های مشروع مردم افغانستان تمکین نکنند، مردم به اعتراض های دموکراتیک که حق هر شهروند است ادامه خواهد داد تا اینکه نخبگان در قدرت سیاسی مجبور به استعفا شوند.

مهین میلانی: چه تفاوت هایی بین این تظاهرات و جنبش روشنائی وجود دارد؟ منظور علت شروع به حرکت های اعتراضی، آرایش نیروهای مردمی و حکومتی به لحاظ قومیتی، کمیت تظاهرکنندگان، نیروهای مقابل یکدیگر، استحکام و راسخ بودن عزم مردم،
شکل سرکوب و انتحار و توجیه یا دفاع یا حمله ی به تظاهرات از جانب حکومت.

رامش نوری:عمده ترین تفاوت این تظاهرات با جنبش روشنایی این است که مظاهره جنبش روشنایی بر خواست های مشخص سمتی و قوم هزاره بود. لیک تظاهرات “رستاخیز و تغییر” حرکت همه مردم افغانستان است. حضور مردم در این تظاهرات به خاطر کشته شدن انسان هایی بود که در حملات متعددی به دلیل بی توجهی، بی کفایتی و ناتوانی حکومت وحدت ملی جان های خود را از دست داده اند که همه اقوام کشور را شامل می شود. یعنی در این حملات پشتون، تاجیک، ازبک، هزاره و ترکمن و ایماق ….. شامل بوده اند و حتی در روز جمعه در اعتراض از همه اقشار و اقمار در مظاهره اشتراک نموده بودند.

مهین میلانی: آیا این شکافی که بین حکومت و مردم افتاده است به معنای اینست که واقعا مردم در کلیت و نه بخشی از آن خواستار تعویض نظام یا برکناری غنی و عبدالله هستند؟ در ارزیابی از این دو امکان چه عواقبی می تواند کشور را درگیر خود کند. آیا کشور افغانستان آمادگی تعویض نظام یا برکناری غنی وعبدالله را دارد؟

رامش نوری: مردم در افغانستان خواستار جنگ نیستند، جنگ پیامد های شومی را به همراه دارد. تداوم اعتراضات پیامد اصلاحات و تغییر را دارد. می تواند چهره های استبدادی، متعصب و تبعیضی حکومت ها را بیشتر آشکار بسازد و شعور مردم را برای گرفتن قدرت در سیطره خودش کمک می کند. افغانستان به دلیل وجود اقوام متعدد ظرفیت تغییر نظام را در خود دارد تا قدرت از شکل تک قومی آن بیرون شده و در دست همه مردم افغانستان بیافتد.

مهین میلانی: این حرکت های آخر به دنبال کدام یک از عملکردهای دولتیان در قبل بوده است که چنین خود را آشکار می کند؟ ناتوانی دولت در ایجاد امنیت لازم برای مردم را اساسا در کجا می بینید. آیا این به علت یک نوع درماندگی عمومی نیست که پس از این همه بلایا و تراژدی های مداوم که گریبان افغانستان را گرفته است، امکان خوب اندیشیدن وتدبیر را از همگان گرفته است؟ منظور اینست که آیا اگر فرد دیگری هم بیاید آیا با همین مشکلات روبرو نخواهد بود؟ یا اینکه فساد اداری، امتیازگیری های قومی، اختلافات قبیله ای، شدت اعتقادات مذهبی مردم، مسائل اقتصادی، نیاز به کمک خارجی، فقر یا عواملی دیگر دال بر این همه خونریزی ها در کشور شده است؟

رامش نوری:تقلبات انتخاباتی، تحمیل الگوی وحدت ملی از سوی ایالات متحده آمریکا که بدون مشوره مردم افغانستان صورت گرفت. تنها در بستر مشور با دو فرد یعنی غنی و عبدالله انجام شد و عدم صداقت جامعه جهانی در پروسه دولت سازی در کشور باعث این وضعیت شد. ما باور داریم که اگر تغییر در کارگزار و ساختار قدرت سیاسی شکل بگیرد، اگر قدرت سیاسی شکل مردمی و مبتنی بر مشروعیت عقلایی و مردمی گردد، وضعیت بهبود می گردد.

مهین میلانی:برکناری یک فرد از دولت و به کار گیری فرد دیگر (حکمتیار) بر طبق چه استدلالی بوده است؟ چه میزان دولت های خارجی می توانند در این امر نقش داشته باشند. در این ارتباط بهترین حرکت چه می توانست از جانب دولتیان بوده باشد؟

رامش نوری: “رستاخیز تغییر” مخالف سوال پنجم از بنیاد است و هیچ گونه خواستی برای آمدن حکمتیار با توجه به پیشینه جنگی ندارد. هر فردی که در قدرت سیاسی اگر قرار شود که بیآید باید از مجرای انتخابات شفاف و مردمی وارد قدرت سیاسی شود. معترضین خواهان برکناری و استعفای محمد اشرف غنی رییس حکومت توافقی وحدت ملی، داکتر عبدالله عبدالله رییس ریاست اجرائیه این حکومت و مسئولین امنیتی و تغییرات است که این تغییرات هم در کارگزار است و هم ساختاری است که ساختار سیاسی حاکم توانایی پذیریش خواسته های مردم کشور را ندارد.

مهین میلانی:چه کسی می تواند جایگزین غنی و عبدالله باشد و آیا امکان این جایگزینی به لحاظ قانونی وجود دارد؟ وگرنه چه راه حل هایی وجود دارد؟ و آیا چگونه می توان امور را بر حسب خواست و حقوق مردم در حال حاضر تغییر داد؟ رفراندوم…مجلس مقننه… حرکت های مدنی…

رامش نوری: در پیوند به این مسئله رستاخیز تغییر سه پیشنهاد را مطرح می کند.

الف: پیشنهاد اولی، تشکل یک اجماع ملی شبه «بن» است که بتواند به مشکل مشروعیت، قانونیت و بی کفایتی نخبگان حاکم و نظام سیاسی پاسخ گویی نماید.
ب: برگزاری لویحه جرگه تعدیل قانون اساسی است و موضوع را به گونه ای مردمی در آن جا محول کرد و ضمن تغییرات در قانون اساسی این مورد را تعقیب نمایند.
ج: در نهایت ماده شصت قانون اساسی افغانستان می تواند پاسخ ارائه کند: معاون اول رییس جمهور در حالت غیاب، استعفا و یا وفات رییس جمهور، مطابق احکام مندرج این قانون اساسی عمل می کند و در صورت غیاب معاون اول رییس جمهور، معاون دوم مطابق احکام مندرج این قانون اساسی عمل می کند.

مهین میلانی: اخیرأ به یکی از کمپانی های خارجی زمینی تعلق گرفته است با قیمت بسیار نازل. آیا این برطبق قراردادیست که در ازاء کمک های خارجی چنین امتیازاتی به کمپانی های خارجی داده شود؟ و اصولأ این کمک های مالی چه میزان دست دولت افغانستان را می تواند ببندد که نتوانند مستقل عمل کنند؟

رامش نوری: “رستاخیز تغییر” باورمند است که این قرار داد بدون در نظرداشت قوانین تدارکات ملی افغانستان به طور پنهانی صورت گرفته است. مردم افغانستان به این مسئله دیدگاه انتقادی داشته و از حکومت می خواهند که لغو شود.

مهین میلانی: به نظر می رسد که چند دستگی وجود دارد از تحلیل رویدادهای اخیر هم از جانب مردم و هم از جانب دولتیان. مهمترین امری که می توان اکنون برآن تکیه کرد که مردم در پی آن به این اعتراض های مدنی خود ادامه دهند، امری که بتواند همگان را متحد کند و براساس تحلیل های مشخص از شرایط موجود اتخاذ شده باشد کدام است؟

رامش نوری: بر گشت به قانون اساسی و میکانیزم های ملی و بین المللی.

مهین میلانی: آیا اگر غنی و عبدالله استعفا بدهند، چه کسی را پیشنهاد می کنید که جای آنها را بگیرد و چه برنامه ی اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، بین المللی برای کشور افغانستان وجود دارد که نوآمدگان در برنامه ی آتی خود بگنجانند؟

رامش نوری: ما در بالا پیشنهاد کردیم که یک اجماع ملی صورت بگیرد و مردم فردی را که قابل اعتماد است از مجرای قانون و انتخابات گزینش نمایند.

مهین میلانی: آیا هیچ شورا، کمیته، هیأت هماهنگی فعالیت ها بوجود آمده است که این مهم را بتواند پیش ببرد؟ اگر آری از چه نوعی است و نوع فعالیتشان کدام است؟ چه برنامه هایی برای پیشبرد این حرکت ها در نظر گرفته اند. از چه نیروهایی تشکیل شده اند؟

رامش نوری:آری! ستاد “رستاخیز تغییر” متشکل از تمامی فعالان جامعه مدنی، روزنامه نگاران، شخصیت های مستقل سیاسی شکل گرفته است که دارای چند کمیته کاری می باشد.

مهین میلانی: چه چاره ای برای از بین بردن جنگ و خلاص شدن از طالبان وجود دارد با توجه به اینکه طالبان در بخش های زیادی طرفدار مردمی دارد اگر اشتباه نکنم. و باوجود قوم های متعدد؟ یاری رساندن به کشاورزان و دامداران تا حکومت مرکزی بتواند مردم را به سوی خوب جلب کند؟ استقرار و ایجاد شوراهای مردمی در مکان های گوناگون که بتواند به مردم خدمت بدهد؟ بهبود وضعیت اقتصادی، اجتماعی مردم تا آنها را از حمایت طالبان بازدارد؟ ایجاد مراکز فرهنگی در اقصی نقاط کشور برای افزایش دانش و آگاهی مردم با نوع حکومت های مردمی و سکولار؟

رامش نوری: ما باور داریم که این مردم اند که باید به این پرسش پاسخ دهند و این زمینه زمانی شکل می گیرد که لوی جرگه مردمی برگزار شود تا مسایل کلان چون جنگ و صلح را رهبری نمایند.

مهین میلانی:چگونه می توان این همه اقوام را زیر پرچم ملی گرایی جمع کرد؟ آیا مسئله ی فدرالیسم می تواندآلترناتیو بعدی باشد؟

رامش نوری: هر گونه آلترنیتف را مردم می توانند تعیین کنند

اخبار  روز.

Advertisements