هزینه ای برای آزادی!
برای آزاد شدن از دست چند مفسد اقتصادی که حتا با دریافت پول، موتر پر از مواد منفجره را به مرکز کابل راه دادند تا در کانفرانس کابل بهانه ای داشته باشند برای پر کردن حساب هایشان در بانک های امارات و قطر، لازم است تا از وقت و حتا از جان خود هزینه دهیم تا کم از کم از شر چند مفسد فاشیست که حتا «ماندن» افغانستان، سرزمین ناله و فغان، را با تهدید روبرو ساخته اند، نجات یابیم.
این روزهای گرم و طاقت فرسا همراه شده است با راه بندانهای بسیار طولانی که برخی ها ندانسته این مشکل را به گردن خیمه های معترضان رستاخیز تغییر می اندازند تا عاملی و وسیله ای باشند در دست افرادی که حتا خون مردم را هم می فروشند. با وجود اینکه من با حزبی شدن این حرکت و به دست چند معامله گر سپردن این جریان به شدت مخالفم، جا دارد برای حمایت از حق قانونی آزادی اعتراضات و تجمعات، آزادی بیان و عقیده و حق مبارزه مدنی برای تغییر شیوه حکومت داری و اصلاح امور چند نکته را فهرست وار یادآور شوم:
اول: ارگ ریاست جمهوری، وزیران بر حال و سابق و بسیاری از قومندانان و جنگسالاران سال ها است که مهمترین راه های این شهر را به روی شهروندان بسته اند و شما حتا جرات نوشتن و اعتراض در فیسبوکتان را ندارید! چند سرک اصلی در وزیر اکبرخان و شهر نو به بهانه های مختلف بسته است؟ مگر خلیلی و محقق راهای کارته سه را نبسته اند؟ مگر سرک وزارت خارجه به خاطر کرزی بسته نیست؟ چرا سرک سابق وزارت داخله باز نمی شود در صورتی که وزارت داخله به مکانی دیگر رفته است؟ چرا سرک های سیمان شده کارته پروان را باز نمی کنند. چرا داوود زی سرک ها را در خوشحال خان بسته است؟ چرا حکمتیار و سیاف و مجددی سرک ها را بسته اند؟ چرا ارگ مهمترین راه های این شهر را به روی مردم بسته است؟ کدام عضو خانواده ارگ نشینان و وزرا و صاحبان قدرت های نامشروع در ترافیک بند مانده اند؟ چرا صدای شما آقایان و خانوم های فیسبوکی در باره اعمال شنیع آنها بلند نمی شود؟
دوم: برای خودتان بهتر است که بر سر وزارت داخله، پولیس ترافیک و شهرداری کابل جیغ بزنید تا راه هایتان را باز کند. اینقدر ساده نباشید. کودکانه فکر نکنید! باز کردن یک راه برای شهرداری چه مشکلی دارد؟ صاف کردن یک سرک خامه با اسکواتر چقدر وقت می برد؟ سنگچل انداختن چند چقوری و باز کردن یک راه و یا درست کردن یک جوی آب در تایمنی مگر چقدر وقت و هزینه می برد که شهرداری برای حل مشکل ترافیک انجام نمی دهد؟
سوم: حل بحران ترفیک آسان است اما به وضوح دیده می شود که دولت با استفاده از نادانی و سادگی مردم، فشاری را که معترضان بر دولت وارد می کنند دوباره با بستن برخی راه ها به بهانه های همیشگی بر مردم وارد می کند تا این فشار دوباره بر معترضان که از خود شما هستند وارد شود. دولت و برخی نامردها و ناجوان ها تبلیغ می کنند که این معترضان لندغرهای شمالی وال، پنجشیریها و چند لچک هستند که خلاف واقعیت است. مگر اینها چند دکان و خانه را چور کرده اند؟ چرا آنهایی که میلیون ها دالر از پول خود شما را به جیب می زنند لچک و دزد و لندغر نیستند؟ چرا آن قوندانان پولیسی که از طرف غنی متفکر گاشته شده اند و در ساحه ماموریتشان ده ها موتر و دکان دزدی می شود لچک گفته نمی شوند؟ همه ی مردم اعم از پشتون و هزاره و ازبک و تاجیک در این اعتراض سهم دارند. بیایید و از نزدیک ببینید. اینها بازوان شما هستند برای تغییر و من و برخی خبرنگاران عهد بسته ایم که چشم و گوش و زبان شما خواهیم ماند.
چهارم: به برخی از رسانه های مزدور که از جانب دولت آب می خورند، توصیه می کنم که مردم را احمق نپندارند. ما می دانیم که شما ها در کدام میهمانی ها و مجالس از چند دولتی رشوه می گیرید. به خاطر پول تکس تلویزیونتان خود را مانند فرش زیرپای سیاسیون پهن می کنید و به خاطر چند امتیاز گذرا قلم می زنید. از خبر خوان ها و خبرنگاران عزیزی که با مردم یکجا هستند می خواهم که در صورت مشاهده خبرهای دروغ و فتنه انداز از اجرای آن برای رسانه خود سر باز زنند و قهرمانان واقعی آزادی بیان و قهرمانان بیان واقعیت ها باشند.
تا اعتماد به نفس نداشته باشیم و تا جرات روبرو شدن با واقعیت را نداشته باشیم، این ۱۵ سال روزگویی و خراب شدن هر روز زندگی ها و قتل عام خودتان و فرزندانتان ادامه خواهد داشت.
مسعود حسینی
Advertisements