دکتر ملک ستیز


نخست: بومی‌سازی خواست‌های مدنی آب به آسیاب «داعشیزم» را جاری می‌سازد.


شدوم: شعار واژگونی سیستم یا نظام هدف شما را با «طالبانیزم» گره می‌زند 


سوم: سخن‌ رانی‌های تفرقه‌ آمیز سیاسیون از تربیون مدنی، «پاکستانیزم» را به جای‌گاه شامخ قرار می‌دهد.

پس 

۱

. روی استراتژی تظاهرات کار حرفه‌یی کنید و به این پرسش‌ها پاسخ دهید:
ـ چی‌می‌خواهید؟ (هدف تان‌را مشخص، ساده و روشن بیان کنید). بر بنیاد هدف بالایی شعار تان‌را کوتاه، ساده و مشخص سازید.
ـ چگونه می‌خواهید؟ (توضیح دهید که هدف تان‌را چگونه و با مشارکت دولت و جامعهء جهانی برآورده می‌کنید).
– کی‌ها مسوول اند؟ (روی کمیتهء نظارتی مشترک با دولت  و جامعهء جهانی پیرامون خواست‌های‌تان کار کنید).
ـ چه باید کرد؟ (در صورت پذیرش و رد خواست‌های تان، برنامه‌های شما چه است).

۲

. نقش جامعهء جهانی فاکتور تعیین‌کننده در شرایط کنونی افغانستان است. باید نماینده‌گان بافهم تظاهرات با دید استراتژیک با نماینده‌گان ناتو، امریکا و اتحادیهء اروپا ملاقات کرده بر پیش‌شرط‌های اساسی تظاهرات «تغییر و بهبود استراتژی و ماموریت امنیتی» مذاکره، لابی‌گری و دادخواهی کنند.

۳

. از اتحادیهء اروپا درخواست کنید تا دیالوگ سازنده و واقع‌گرایانه‌یی را میان نماینده‌گان تظاهرات و رییس‌جمهور وساطت نماید. اتحادیهء اروپا نهاد بی‌طرف، حرفه‌یی و قابل اعتماد است و دفتر کلانی در افغانستان دارد.

۴

. از ادارهء حقوق بشر یوناما درخواست کنید تا خواست‌های شما را در ساختارهای حقوق بشری سازمان ملل راجستر کند و به این ترتیب از شورای حقوق بشر سازمان ملل درخواست کنید تا در جلوگیری از خشونت دولت در برابر خواست‌های مدنی واکنش نشان دهد.

۵

. لطفا نماینده‌گان سایر گروه‌های قومی از آن‌جمع پشتون‌ها، هزاره‌ها، ازبیک‌ها و سایر گروه‌های انتنیکی را در گروه نماینده‌گان مذاکره کننده شامل سازید.

۶

. راه‌اندازی تظاهرات مدنی، مسوولیت کلانی است. در این راه جان و خون جوانان قربانی می‌شوند. لطفا در زمینه برخورد احساساتی نه، بل برخورد حرفه‌یی و با ثبات نمایید.

یکی از جوانان آگاه این پیام مرا برای همه پیش‌کش نماید

Advertisements