ظاهرکنندگان در پاراگوئه بخشی از ساختمان کنگره این کشور را در میان اعتراض های خشونت آمیز علیه لایحه ای که به رئیس جمهور اجازه شرکت مجدد در انتخابات را می دهد به آتش کشیده اند.

تظاهرکنندگان با حمله به ساختمان مجلس قانونگذاری شیشه ها و حصارها را شکستند.

قانون اساسی این کشور که در سال ۱۹۹۲ پس از ۳۵ سال دیکتاتوری تصویب شد قدرت رئیس جمهور را به یک دوره پنج ساله محدود می کند.

اما هوراکتیو کارتز رئیس جمهور کنونی سعی دارد این محدودیت را بردارد و دوباره در انتخابات شرکت کند.

عکس هایی از تظاهرکنندگان درحال به آتش کشیدن موانع در خیابان های آسونسیون در نزدیکی ساختمان کنگره منتشر شده است.

خبرگزاری فرانسه گفت که تظاهرکنندگان موفق شده بودند وارد ساختمان شوند و دفاتر حامیان این لایحه را “غارت” کنند و شماری را آتش بزنند

پلیس با گلوله لاستیکی و دستگاه های آبفشان جمعیت را متفرق کرده است.

جمعیت معترضان پیشتر در پی ملاقات خصوصی سناتورها که لایحه را برای ترمیم قانون اساسی تصویب کردند به خیابان ها ریخت.

این لایحه همچنین باید به تصویب مجلس دیگر پارلمان – مجلس نمایندگان – برسد جایی که حزب رئیس جمهور در آن اکثریت دارد.

هوگو ولاسکوئز رئیس این مجلس به کانال “ای بی سی کالر” گفت که نشست صبح روز شنبه لغو شده است.

او از مردم خواست آرامش خود را حفظ کنند

.

مخالفان می گویند که لایحه نهادهای دمکراتیک کشور را تضعیف می کند.

پاراگوئه از ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۹ تحت دیکتاتوری ژنرال آلفردو استروسنر بود که در کودتا به قدرت رسید.

قانون اساسی تازه در سال ۱۹۹۲ شالوده یک دولت مدرن را ریخت اما این کشور دستخوش دوره های طولانی بی ثباتی سیاسی و نبردهای حزبی و همچنین تلاش ناکام برای کودتا بوده است.

دوره ریاست جمهوری آقای کارتز قرار است در سال ۲۰۱۸ پایان یابد

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

مطالب مرتبط

جمهوری پاراگوئه کشوری است در آمریکای جنوبی. پایتخت آن آسونسیون و جمعیت آن حدود ۶٫۵ میلیون نفر است. زبان‌های رسمی آن اسپانیایی و زبان گوارانی واحد پول آن گوارانی است. حدود ۹۲٪ از جمعیت توان صحبت به اسپانیایی و ۹۸٪ نیز توان تکلم به گوارانی را دارند

.

پاراگوئه کشوری محصور در خشکی و مساحت آن ۴۰۶۷۵۲ کیلومتر مربع است. پاراگوئه از سوی جنوب و جنوب غربی با آرژانتین، از شرق و شمال شرق با برزیل، و از سوی شمال غرب با بولیوی هم‌مرز است. زمین‌های پاراگوئه در دو سوی رودخانه پاراگوئه قرار گرفته که از میانه کشور از شمال به جنوب در جریان است.

پیش از ورود اروپاییان در سده شانزدهم مردم گوارانی در پاراگوئه زندگی می‌کردند. در آن سده پاراگوئه به بخشی از امپراتوری استعماری اسپانیا تبدیل شد. پس از استقلال از اسپانیا در سال ۱۸۱۱ پاراگوئه توسط یک رشته از دیکتاتورهایی که به دنبال سیاست‌های انزواگرایانه بودند حکومت شد. جنگ فاجعه‌بار پاراگوئه (۱۸۶۴–۱۸۷۰) که در آن ۶۰٪ تا ۷۰٪ از جمعیت کشور جان باخت باعث توقف در پیشرفت این کشور در آن دهه‌ها شد. در طول بخش بزرگی از قرن بیستم کشور توسط آلفردو استروسنر حکومت می‌شد که این حکومت از درازمدت‌ترین دیکتاتوری‌های آمریکای جنوبی به‌شمار می‌آید. در سال ۱۹۸۸ استروستر ساقط شد و انتخابات آزاد در ۱۹۹۳ برگزار گردید

امور سیاسی[ویرایش]
امور سیاسی پاراگوئه در چهارچوب نظام سیاسی رئیس جمهوری، دمکراتیک جایگزینی، جمهوری قرار دارد که رئیس جمهور پاراگوئه هم نفر اول کشور و هم نفر اول دولت است و رئیس تقسیمات چند جزئی به شمار می‌آید.

قوهٔ مجریه در اختیار دولت است. قوهٔ مقننه به دولت و دو خانهٔ کنگرهٔ ملی واگذار شده‌است. قوهٔ قضاییه مستقل از قوهٔ مقننه و قوهٔ مجریه‌است

.

Advertisements