قلدری دوستان رئیس جمهور در پایتخت

بدامنی‌ها، باشنده گان شهر کابل را جداً نگران ساخته است. حملات انتحاری و فعالیت هراس افگنان از یک طرف واختطاف، دزدی های مسلحانه وراه گیری ها از سوی دیگر زنده گی را در قلب افغانستان که رهبران آن هر روز از پشت دیوار های کانکریتی و قصرهای تا دندان مسلح و مملو از محافظان لکچرهای مفت می دهند، دشوار ساخته است.

دامنۀ بی بندوباری ها و نا امنی ها چنان در شهر کابل گسترش یافته است که گویی کابل به یک علاقه غیر مبدل شده ودچارهرج و مرج و بی نظمی کامل می باشد.

موضوع قابل تأمل این است که تعدادی از مقامات بلند پایه دولت که باید در فکر تأمین امنیت باشند، خودشان در ناآرامی ها دست دارند و سبب نگرانی باشنده گان کابل می شوند.

چندی پیش رئیس گارنیزیون کابل که مسؤولیت او تأمین امنیت مردم است، در روز شیرینی خوری فرزند نازدانه اش متوصل به شلیک های هوایی شد، که همه مردم را نگران و به تشویش ساخت ولی چون از دوستان سرقوماندان اعلی بود، کسی برایش گفته نتوانست که بالای چشم ات ابرو است!

به همین گونه پنجشنبه شب در ناحیه ششم شهر کابل یکی از نماینده گان مردم در شورای ملی با شلیک‌های هوایی تشویش فراوان برای مردم ایجاد کرد و نهادهای امنیتی خودشان را به کوچه حسن چپ زدند و تا حال کسی نتوانست از آن وکیل محترم زوردار بپرسد که چرا اقدام به چنین خلاف رفتاری نموده و سبب تشویش و نگرانی مردم شده است؟

یکی ازدلایل عمده عدم بازخواست از این نماینده مردم، رابطه تنگاتنگ او با رئیس جمهور خوانده شده است و به همین منظور کسی جرأت نمی کند که وی را مورد باز خواست قرار
دهد.

این خلاف رفتاری های واسطه داران سبب شده است که گروه های مسلح با جرأت دست به سلاح بزنند، مردم را به قتل برسانند و زخمی سازند.

دیروز گزارش شد که تعدادی از یک موتر، در کوتل خیرخانه با سلاح دست داشته شان هرکی در برابر شان آمد به روی آن شلیک کردند که به اثر این وحشی گری یک تن به قتل رسید وتعدادی هم زخم برداشتند.

از این رخدادها چنین برداشت می شود که اصلاً حکومتی در کشور وجود ندارد و هر زور دار هر چه دل اش بخواهد همان می کند.

باتوجه به این ملاحظات، تا زمانی که قانون بالای همه یکسان تطبیق نشود و خلاف رفتارانی که با رهبران حکومت رابطه دارند مورد پیگرد عدلی وقضایی قرار نگیرند، نه تنها امنیت در کشور تأمین نخواهد شد، بل دامنۀ ناامنی ها به مراتب گسترش خواهد یافت و مسؤولیت آن متوجه رهبران حکومت است که در برابر دوستان ونزدیکان قانون شکن، چشم شان را پائین می اندازند و سرشان را خم می دارند که گویی هیچ اتفاقی نیافتاده باشد آرمان ملی.

Advertisements