چه علتی است با این همه زخم های خونین هنوز هم ما نفس میکشیم….؟

دکتر صفوی
اگر تاریخ غمبار وخونین این سرزمین را ازسرگزشت تلخ آریانا ؛خراسان گرفته الی کشور موجودجعلی به اسم افغانستان که علیه هستی وهویت درخشان اش کور دلان تاریخ اقدام نموده اند ، اندکی برگه های تاریخ را از زمان هجوم اعراب ، چنکیزِ… ، گرفته تا اشتباهات اسفناک و نابخشودنی امیر امان الله و جنایت محمود طرزی که همزمان با پیشوای امان الله درقلع وقمع کردن زبان وفرهنک اصلی این قطعه دریغ نکرده اند ، جنایت عساکرقبایل مومندی وشینواری که به چوبه دار آویختن امیر یک کشور باجمع کابینه ووابستگان اش … باشعار” سرش ازمن مااش تو” توسط فرمان سفاکان تاریخ ، وبجا ماندن زمین سوخته قشون سیاه دلان طالبانی وبلا خره الی حاکمیت ظالمنانه۱۶ ساله نابکار فاشیستی با آغاز مرحله ازقتل های زنجیره ای مقاومتگران … تاریخ این سرزمین را ورق بزنیم …..؛ درمیابیم که همه وهمه درپی از بین بردن ریشه وجان این سرزمین همانا نابود ساختن هویت وتاریخ پر افتخار این سرزمین بوده اند وهستند وحتی خودی ها هم از این امر جنایت کارانه وشرم آور دریغ ننمودند ونه هم مستثنی شده میتوانند.. وخصوصادردردودهه اخیربخاطر معاملات ننگین منافع بزرگ انسانی را فدای منافع شخصی خویش نمودند و به حدی ضربه جبران ناپزیری به این هویت انسانی وارد نموده اند که کارد را تاعمق استخوان رسانیدند وتا اکنون ادامه دارد.. . متیقین هستم که اگر هر ملت وهویتی دیگری حد اقل ۱۰ درصد این جنایت تاریخی بالایش تحمیل میشد ، باورداشتم که امروز اثری ونامی وتاریخی ازاین هویت وجود نداشت .سوال اساسی اینجاست که چه حکمتی بزرگی موجد است با اینکه ازهرطرف زخمی وخونچکان شده است ودرحقیقت این زخمها ها هرگز خاتمه نمی یابد ولی هنوز که هنوز است این تاریخ واین هویت وملیت سرفراز نمرده است ودارد باتمام ناملایمات پنجه نرم مینماید و مقاومت میکند؟؟
فکرمیکنم پاسخ دقیق این پرسش را نزد کارشناسان ومحققین تاریخ باید جستجو کرد ولی پاسخ عادی وغیر کارشناسانه من این است : اصلیت ، صلابت وبرازندگی این هویت وتاریخ پرشرف کهن این سرزمین نورخورشید است که راز زنده ماندن اش را اثبات نمود که این هویت همچون فولاد درمقابل تمام ناملایمات تاریخ مقاومت نموده است ومقاومت خواهد نمود واین فولاد راهرگز زنگ نمیزند…واین مقاومت جانانه برمیگردد برپیشوایان وافتخارآفرینان تاریخ معرفتناک این سرزمین علم وادب از کوروش کبیر گرفته الی فردوسی ، جامی ، سینا ،حافظ ،سعدی، مولانای بلخ ، رابعه بلخی ….به گفته شاعرونویسنده ایران آقای هالو پیام : ” آگر ماهم فردوسی بزرگ نداشتیم ، مثل دیگران… با این هجوم ولشکرهای فرهنگی درتاریخ نابود میشدیم ، چنانکه دیگران با این بدبختی دچار شدند” ، این جنایتکاران زمان باتفنگ کهنه پدری خویش بادستان پلید خود تیر را طوری برقلب (هویت وهستی ) این سرزمین روانه کردندو کوبیدند که ممکن است سالهای سال خون چکان باقی بماند ولی هنوز که هنوز است نفس میکشد.. بنآ افتخار برتاریخ باعظمت این سرزمین نورخورشید که هنوز همچون کوه ایستاده است وهیچ قدرتی نتوانسته است این بحر خروشان را خشک و خاموش کند. بدرود / دکتر صفوی

Advertisements