16508717_1317397705000978_205339750179734059_n

جان هر کسی که شما دوست دارید بروید از همین وزارت دفاع بپرسید که آمار دقیق کشته شده های سربازان امنیتی کشور در یک ماه اخیر چقدر بوده است؟ باور کنید نمی دانند. از دستگاه گوارشی خودم که تحلیل نمی کنم؛ چند وقت قبل از یکی از مقامات ارشد وزارت دفاع پرسیدم که جناب جنرال صاحب! کشته شده های ما چقدر بوده؟ فرمودند که ما نمی شماریم ولی کشته شده اند؛ خداوند رحمت شان کنند…

شما فکر کنید که چیزی به نام جان پیش اینها اهمیت ندارد، بعد یک مراسم باشکوه روز سرباز می گیرند که ده ها هزار دالر هزینه می کنند تا ثابت کنند ما هستیم که شما هستید اگر ما نباشیم شما را ملا هیبت الله قورت می دهد.

از آنطرف چند از این فرزندان نازدانۀ رهبران و بزرگان و عالیجنابان بدون اینکه حتی با سگ داخل خانۀ خودشان بجنگند می روند رتبۀ جنرالی را می گیرند و بالاترین پُست های امنیتی کشور را تسخیر می کنند؛ از آنطرف چند تا چاپلوس می آیند اطراف اینها را می گیرند و از مصارف غذا و لباس و تیل و پرزه جات موتر این سربازان می رفتند چند مارکت و بلند و منزل و موترهای لوکس برای خودشان می خریدند؛ آنوقت همین سربازان وقتی در بین جنگ گیر می کردند موترشان تیل نداشت؛ غذا هم برای خوردن وجود نداشت؛ یک لباس کهنه از یک سرباز کشته شدۀ دیگر را می پوشد که آن هم تنها دلیل برای کشتن شان توسط طالبان بود؛ وقتی هم می خواستند به طرف دشمن حمله کنند می دیدند مرمی ندارند؛ سلاح های دیگر هم که قبلا در بازار سیاه فروخته شده بود و اینها مجبور بودند کشته شوند؛ حالا شانس پیدا کنند کسانی که جنازه شان پیدا شود و با لنگ و دست و پای قطع شده پیش خانواده های شان بروند؛

کلمۀ شهدا هم معنی نمی دهد برای اینها. وقتی کشته شدی تنها عنوان شهید را برایتان می دهند و تمام؛ اینکه خانوادات کجا می شوند به حکومت ارتباطی نمی گیرد، اینکه فرزندش کجا گدایی می کند و اسپند دود می کند و چند نفر گرگ وحشی در روز روشن می برند و آزار و اذیت اش می کنند اینها به حکومت ربطی نمی گیرد.

امروز روز سرباز است، سربازان هم فقط خوشحالند که شبکه های اجتماعی پر شده از پیام تبریکی ها؛ اما فردا چی؟؟ پس فردا چی؟ هفتۀ بعدی چی؟ اینها باید بجنگند، کشته شوند و بکشند؛ قانون جنگ همین است، اینکه با کی می جنگند و کی آنها را می کشند معلوم نیست.

اگر طالبان می کشد؛ طالبان که همین جا در داخل حکومت جا خوش کرده و در پارلمان و کابینه و دستگاه های دولتی مثل بادرنگ نشسته و قابلی پلو ازبکی را با حریفان سابق شان نوش جان می کنند.

اگر دشمن، خارجی ها باشند؛ خارجی کدام خارجی؛ همین هایی که معاش شان را می پردازند که گشته نمانند یا همین خارجی هایی که تروریست هستند و به نفع چند کشور قدرتمند منطقه و جهان در افغانستان تشریف فرا شدند؟

به هر صورت سربازان ما می جنگند، از خاک خود، از ناموس این مردم دفاع می کنند تا ما زنده باشیم و راحت بیاییم پیام تبریکی در شبکه های اجتماعی بگذاریم تا برق ما نرود، اینترنت داشته باشیم، در کافه های لوکس شهر قلیون دود کنیم و در مورد تاریخچۀ داعش تحقیق کنیم که اینها در افغانستان قرار است چند کیلو آدم را بکشند. اینها هستند و میباشند و خواهند بود، همیشه اینها پیاده هایی بودند که باید برداشته شوند تا دیگران زنده باشند، شاه، وزیر، اسپ، رخ زنده باشند، بخورند و بچاپند و بریزند به سلامتی دوستان منطقوی و بین المللی خود و شاهزاده گانی که فقط به دست دخترهای خود فکر می کنند که امروز برای آنها چه پارتی زیبایی ترتیب داده اند.

مهدی ثاقب

Advertisements