%d8%b4%d8%b3%db%8c5

خودکشی یک پناهجوی ۱۶ ساله سوئد را تکان داد

لحظه به لحظه رسانه های جهان گزارش های از مظلومیت و مرگ و بی پناهی پناهجویان منتشر میکند این بار خودکشی یک پناهجوی ۱۶ساله سوئد را تکان داده است پیش ازین غرق شدن یک کودک ۳ساله سوری جهان را به لرزه در آورده بود

بد دردیست دردو رنج آوارگی .
خودکشی یک پناهجوی ۱۶ ساله سوئد را تکان داده است

%d8%b3%db%8c

دهها هزار سوئدی پستی را در فیس بوک به اشتراک گذشاته اند که از خودکشی یک پناهجوی ۱۶ ساله در این کشور خبر می دهد
۱۱۵هزار نفر خبر خودکشی یک نوجوان ۱۶ ساله پناهجو را در فیس بوک کشور سوئد لایک کرده اند و ۴۵ هزار نفر هم آن را به اشتراک گذاشته اند.

این حادثه در شهر Lund سوئد و در شب گذشته رخ داده است.این خبر را یک افسر اداره پلیس این شهر در فیس بوکش گذاشته و طی آن شرح داده که چطور بدن این نوجوان بطور اتفاقی و تصادفی پیدا شده است.

این پسر ۱۶ ساله البته به سرعت توسط این مامور پلیس به بیمارستان رسانده شده اما نوشته این پلیس که پرسیده: در این سفر تو چقدر باید صدمه ببینی و زجر بکشی اشک مخاطبانش را درآورده.

– تو گریه می کردی و جیغ می کشیدی و می خواستی از چنگال من بگریزی. بر سر تو در این سفر لعنتی چه آمده است پسر که به جای بازی حالا باید گریه کنی و با مرگ دست و پنجه نرم کنی؟ من نام تو را نخواهم نوشت تا هویتت فاش نشود. اما از خودم می پرسم چه مصیبتهایی تو باید کشیده باشی که چنین روح آشفته ای داری. مصیبتهایی که من حتی قادر به تصور آنها هم نیستم.

این متنی است که این افسر پلیس برای نوجوان ۱۶ ساله پناهجو در پست فیس بوکی اش گذاشته.

شرم بر آنانی که تو را ندیده و نشناخته قضاوت می کنند و متهم. تو که تنها و بدون همراه به کشور من گریخته ای!

منبع: صفحه فیس بوک پلیس لوند سوئد

What the heck are we doing?!

۲۵ minutes ago hung you you. 16 years old, just a child. But as of an unimaginable coincidence come your friend into the room a few seconds afterwards and managed to pull you from the noose.

Now I am standing up in the ambulance, lean over you and pushing you down on the gurney in an attempt to get you to remain still. A Svettdroppe falls from my forehead and hits you on högerkinden. I do everything in my power to get you to be quiet while I’m trying to keep the balance when the ambulance hastily twitching and drifting back and forth.

A new anxiety attack washes over you, and you’ll get another outbreak. Weep and the screams will come back and you start beating wildly around you in a desperate attempt to rip you from my grasp.

Through the boxes in the ambulance I look out into the darkness outside. The Blue light shines up and reflect everything in our direct surroundings, the speed increases something and we continue our journey in the night in the direction of the emergency room. The Carer next to you gives you even a dose I’m on valium in the hope that you will come to ro. After a little while, you’ll calm you down a bit but continues to cry.

Poor little boy. What have you been experiencing for the horrible things in your life? What is it you been with, if that makes you feel awful? Your background is likely to contain those awful things I can’t even imagine; a pain that has been shredding you inside and filled a so young man with all this anxiety and concern.

You’re not the first I meet. And you will certainly not be the last.

A few hours later, we are with you inside barnakuten. You lying on his back on the couch over there, I and my colleague cammo is sitting next to on either side of you. She’s talking cool with you in English and trying to comfort you. Trying to give you hope. I’m talking on the phone with regionvakthavande command, and a decision is made on that you should be taken to psychiatric ward in Malmö. I hope they can help you with all of your thoughts.

So, to all with preconceived notions of Unaccompanied Minors:

What if you had been able to follow with during a shift in the police car and see what I seen. Hear what I heard. Experience what I experienced and feel what I’ve known.

Then I think you guys both had changed its mind and been ashamed miserably. And then asked a question and directed it to the whole of humanity.

For all the lives and the lives we on this, our only planet. We breathe the same air, we laugh and cry together, we are born and we die. But we continue to allow a world where a three-year boy from kobanae fleeing for his life drowning in the Mediterranean sea and whose lifeless body since being washed up on the beach before the eyes of a horrified around us. Never ends we hurt our fellow human beings, constantly, we create new crises and disasters which result in even more suffering, war, broken life stories, waves of refugees, and death.

And these days, more than ever, we should all ask ourselves the question:

What the heck are we doing?

// Lundapolisen, tobbe

سی خودکشی یک پناهجوی ۱۶ ساله سوئد را تکان داد

Advertisements