unnamed

ایجاد پایگاه های دایمی نظامی آمریکا در افغانستان، تهدیدهای بالقوه ای برای تهران، مسکو، پکن و دهلی نو محسوب می شود و کابل را در لبه ی پرتگاهی قرار می دهد که هم متحدان منطقه ای خود را از دست بدهد و هم حمایت غربی را
از هنگام اولین ورود نظامی و اشغال رسمی افغانستان در سال 2001 توسط نظامیان امریکایی تاکنون، موافقان و مخالفان و معتمدان محض چشم و گوش بر همه چیز بسته و منتقدان محض بسیاری هم در داخل و هم در خارج از کشور علیه این تصرف شکل گرفتند.

انعقاد توافقنامه ی سیاسی کابل واشنگتن و بهانه ی دوامدار امریکا برای محو خشونت و تروریسم در قلب منطقه و پس از آن توافقنامه امنیتی میان دو کشور، همه چیز را برای تاخت و تاز ناتو به سرکردگی امریکا مهیا ساخت و پس از آن بود که تهدیدات بیشماری متوجه کشورمان شد.

ایران، روسیه، چین و هند قدرت های منطقه و رقبای سیاسی نظامی و اقتصادی امریکا هستند که همه ی آنها بلااستثنا همسایگان مرز مشترک با افغانستان بشمار می روند و قطعا تاثیر بسزایی در حمله ی توجیه شده ی ابر قدرت غرب به خاک کابل داشته اند؛ و این موقعیت افغانستان را دوچندان دشوار می نماید.

ایجاد پایگاه های دایمی نظامی واشنگتن در خاک افغانستان، تهدیدهای بالقوه ای برای تهران، مسکو، پکن و دهلی نو محسوب می شود و طبیعتا انتقادات و اعتراضات این کشورها را بر می انگیزد و کابل را در لبه ی پرتگاهی قرار می دهد که هم متحدان منطقه ای خود را از دست بدهد و هم حمایت غربی را.

اخیرا خبری تکان دهنده از استقرار موشک های بالستیک امریکایی در افغانستان به گوش می رسد که می تواند در نوع خود بسیار حایز اهمیت و البته بسیار خطرناک برای سیاست خارجی منفعل و وابسته ی کشورمان بشمار می رود که هرگز نتواسته خود را چیزی ورای میدان جنگ نیابتی هند و پاکستان بداند.

بر کسی پوشیده نیست که بزرگترین و پیشرفته ترین ادوات و ابزارآلات نظامی امریکا هرگز برای توسعه و ترقی افغانستان به مصرف نرسیده است و حاکی از برنامه های نظامی درازمدت و دامنه دار کاخ سفید در قلب منطقه و سپس در کل منطقه می باشند.

اینک نیز افغانستان کاملا ضد امریکایی (که نه مردم ملکی نه نهادهای مدنی نه اردوی ملی و نه ارگ ریاست جمهوری آن دل خوشی از وعده های پوچ و توخالی ابر قدرت غرب دارند) به احتمال قوی پس از پذیرش موشک های بالستیک امریکایی عرصه ی جنگ نیابتی قدرت های منطقه و امریکا می شوند.

Advertisements