وبسایت رسمی برنامه نود – فیدل کاسترو رهبر انقلاب کوبا در 90 سالگی از دنیا رفت. روابط صمیمانه او با دیگو مارادونا اسطوره فوتبال همیشه برای رسانه ها و مردم جذابیت داشت.

به گزارش وبسایت نود، دیگو آرماندو مارادونا یک اسطوره بزرگ در دنیای فوتبال است اما باید گفت که او سیاسی ترین چهره در بین بزرگان فوتبال محسوب می شود. مواضع و ژست های ضد امپریالیستی «ال دیگو» به ویژه پس از خداحافظی از مستطیل سبز، شدت بیشتری گرفت و او تبدیل به نمادی علیه مشی امپریالیستی شد. برای کسانی که عاشق بازی های او بودند، حضور مارادونا در صف «چپی ها» بسیار جالب بود. حتی الهه فوتبال ماجرای محرومیت ناشی از دوپینگ و اعتیاد را نیز متوجه دست های پنهان کرد، گاه آشکار و گاه پنهان جریان های مافیایی را در تخریب چهره خویش مقصر دانست و در یک کلام، خواست به مردم بگوید که مشی سیاسی او برای قدرت های تمامیت طلب و امپریالیسم قابل تحمل نیست.

موضع گیری های دیگو مارادونا باعث شد تا روابط او با فیدل کاسترو رهبر انقلاب کوبا افزایش یابد و مارادونا که خود مراد بسیاری از مردم دنیا بود، تبدیل به مرید فیدل کاسترو شد و بارها به کوبا سفر کرد تا با یکی از انقلابی ترین چهره های تاریخ سیاست دنیا، ملاقات کند. بدین ترتیب چهره دیگری از این اسطوره آرژانتینی در ذهن مردم دنیا نقش بست؛ یک چهره مبارز علیه امپریالیست ها، چهره ای که می خواست همچنان میراث «چه گوارا» را در قلب و روح مردم آرژانتین زنده نگه دارد، مردمی که سال های سیاه دیکتاتوری نظامی ها را در آرژانتین تحمل کرده بودند اما اتحاد استراتژیکی با کاسترو رهبر کوبا پیام دیگری هم داشت.

فیدل کاسترو تقریباً آخرین نماد از انقلابیون چریکی در قاره آمریکا بود و چهره ای که تمام دنیا وی را با برند «ضد امپریالیسم» می شناختند. وقتی مارادونا به همراه فیدل در یک صف سیاسی قرار گرفت، پیام خویش را رساتر از گذشته، نه تنها به گوش مردم آرژانتین بلکه به گوش همه مردم دنیا به ویژه مردم قاره آمریکا رساند.

کوبا که دهه ها تحت شدیدترین فشارهای تحریمی آمریکا قرار داشت، با رهبری فیدل کاسترو و با تکیه بر اقتصاد بسته مبتنی بر صادرات شکر و سیگار برگ به تنفس مصنوعی خویش ادامه داد و حتی پس از فروپاشی حکومت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی، نقشی پُر رنگ تر پیدا کرد زیرا یکی از معدود پناهگاه های امن کمونیست ها بود. اگر چه به نظر می رسد که دیدگاه های مذهبی مارادونا با فیدل و جریان کمونیستی انطباق چندانی نداشت ولی رویکردهای سیاسی و فکری آنها بسیار مشابه بود.

فیدل کاسترو رهبر انقلاب کوبا علیه دیکتاتوری نظامی این کشور و مؤسس یک حکومت سوسیالیستی در این کشور بود، مارادونا نیز از سرزمینی می آمد که چگوارا را داشت، مظهر انقلاب و انقلابی گری. بدین ترتیب، «ال دیگو» همان یاغی دوست داشتنی و عصیان گر فوتبال، این بار می خواست چهره ای انقلابی داشته باشد تا نمادی شود علیه ظلم، بی عدالتی، فساد، تبعیض و مبارزه علیه زورگویان.

البته باید گفت که روابط فیدل و مارادونا فقط در حد یک اتحاد استراتژیکی سیاسی در پناهگاه ضد امپریالیستیِ بغل گوش ایالات متحده نبود، بلکه مارادونا شیفته شخصیت فردی فیدل کاسترو هم شد و بارها وی را مورد تحسین قرار داد. «ال دیگو» برای اولین بار در سال 1987 به کوبا سفر کرد، دقیقاً یک سال پس از قهرمانی در جام جهانی و حماسه «دست خدا» و 4 سال پیش از سقوط حکومت کمونیستی شوروی سابق. ولی به قدری شیفته فیدل شد که این سفرها را ادامه داد البته پس از آویختن کفش هایش. مارادونا برای فیدل، پیراهن تیم های فوتبال را هدیه می برد و فیدل نیز ناب ترین سیگارهای برگ کوبایی را به مارادونا سوغات می داد.

وقتی که فیدل کاسترو رهبر انقلاب 1959 کوبا در بامداد 26 نوامبر 2016 به علت کهولت سن از دنیا رفت، مارادونا که از تماشای مسابقه تنیس جام دیویس بین تیم های آرژانتین و کرواسی باز می گشت، فیدل کاسترو را «پدر دوم» خویش نامید و از مرگ وی به شدت ابراز تأسف کرد.

دیگو مارادونا به نوعی خودش را مدیون فیدل کاسترو می داند زیرا در اوج دوران اعتیاد به مواد مخدر، چندین بار به کوبا سفر کرده و در درمانگاه ویژه دوستان فیدل کاسترو موسوم به «La Pedrera» تحت معالجه قرار گرفت. هر بار که مارادونا به کوبا سفر می کرد، با استقبال گرم فیدل رو به رو شده و اصطلاحاً برای او سنگ تمام می گذاشتند. او تصویری از کاسترو را روی پای خود خالکوبی کرده است.

فیدل کاسترو نیز از مارادونا به عنوان یک «دوست فوق العاده» نام می بُرد. اما مارادونا جمله مشهوری درباره فیدل کاسترو دارد:

بعد از خدا، او دلیل زنده ماندن من است.

مارادونا در واکنش به مرگ فیدل کاسترو گفت:

او مرا نصیحت می کرد. درباره مواد مخدر با من صحبت می کرد. او مثل پدر دومم بود. 4 سال در کوبا زندگی کردم. وقتی که کلینیک های درمانی در آرژانتین، درهای خود را به روی من بستند، او درهای کلینیک ها را در کوبا به روی من گشود چون هیچ کس مرگ مارادونا را نمی خواست. من باید از او تشکر کنم. فیدل به من گفت که تو می توانی (اعتیاد را ترک کنی) و من توانستم و اکنون اینجا هستم. این بهترین خاطره ام از اوست.

در واقع فیدل کاسترو به بیسبال علاقه زیادی داشت اما هواداران مارادونا اسطوره فوتبال خود را مدیون رئیس جمهور سابق کوبا می دانند زیرا معتقدند که فیدل، جسم ستاره محبوبشان را از آغوش مرگ دزدید و روح دوباره ای در آن دمید. مارادونا در یک برنامه تلویزیونی در سال 2005 که از آرژانتین پخش می شد، فیدل کاسترو را دعوت کرد. این برنامه مدتی پس از انتخاب جرج بوش برای دومین بار به عنوان رئیس جمهور آمریکا، پخش می شد، همان انتخاباتی که شایعاتی درباره تقلب به سود بوش و علیه ال گور به گوش می رسید. وقتی مارادونا از کاسترو خواست که یک جمله درباره جرج بوش بگوید، چنین پاسخی شنید:

متقلب! مافیای تروریست میامی!

آخرین ملاقات آنها با یکدیگر حدود سه سال پیش در هاوانا پایتخت کوبا بود. وقتی فیدل کاسترو وارد اتاق ملاقات شد، به مارادونا گفت که «آمده ای با من خداحافظی کنی؟!» و این بود آخرین ملاقات آنها، مارادونا برای خداحافظی نرفته بود ولی انگار فیدل می دانست که این آخرین دیدار آنها است.

محمدرضا شعاعی