2111

اشرف-غنی1
شرایط امروز افغانستان، تابع منطق و کردار مشخص و همه پذیر است؛ بازی با مدال و «منار» فقط چنگ زدن به تصورات خوش اما فنا شدۀ گذشته است. دکترغنی پاسخ دروغینی به جریانات پشت پردۀ چند ماه اخیر داد.
دکترغنی با الصاق مدال وزیرمحمد اکبرخان به سینۀ محمد حنیف «اتمر» تنها مرتکب اشتباهی غیرقابل جبران نشده؛ بل، از نظر پاسخدهی مثبت به امر نیاز به اصلاحات، عقب گشتِ زیان باری را به نمایش گذاشت.
اصول عرف دولت داری و سیاست این است که یک شخصیت دولتی یا نظامی، زمانی به گرفتن مدال ملی یک کشور مفتخر می شود که از نشانی منافع ملی کشورش، پاسخ شجاعانه یی به تاریخ داده باشد؛ جبهه یی ملی و میهنی را با پیروزی بزرگ سرافراز گردانیده و یا تاج عزت وشرافت بر سر مردم خود نهاده باشد.
 اعزاز آقای اتمر با مدال وزیراکبرخان در گرماگرم سوء ظن نسبت به او به خاطر سازماندهی عملیات برای شکستن دست وپای نظام موجود، یک نمایش خام بود و شک و تردید مردم را بیش از گذشته چاق کرد. او با این کار، گزارش های اخیر را تایید کرد. تردیدی نیست که مقامات سفارت های کشورهای متحد افغانستان و مشاوران ایشان که بیشتر به خواب و خیال های «سنتی» زنده اند، درین کار سهیم بوده اند؛ اما آن چه غایب صحنه بود، عواقب این بالماسکۀ «خودمانی» وسیاسی بود که به بهانۀ حفظ نظم، نادیده انگاشته شده است.
رفتن به استقبال واقعیت های پویا درشرایط کنونی، هنرسیاسی و خرد تجربی درخورمی طلبد؛ با چالش های امروز نمی توان( مثلاً با منارسازی یا بازسازی کین ومطلق اندیشی) پنجه در پنجه انداخت؛ و یا بازی با مدال ها نمی تواند اشتباهات و کجروی های دیروز و امروز را از انظار عامه مستور نگهدارد.
دکترغنی از زمان لو رفتن رزمایش درهم شکستۀ «تنظیم» کوچک ودرباری حنیف اتمر درتبانی با گروه حامد کرزی، اقداماتی تنبیهی مناسبی را به عمل آورده است؛ اما شبحی را که از گردش افتاده، هرگز نمی تواند با مدال درکنترول خود درآورد.گ ا