woman-paktia-11-oct-2016

زنان متهم در پکتیکا در خانه‌های رهبران اقوام نگهداری می‌شوند

زنان متهم یا مجرم در پکتیکا، به جای این‌که در زندان نگهداری شوند، در خانه‌های رهبران اقوام نگهداری می‌شوند. شماری از زنانی که متهم به جرم‌های گونه‌گون استند، می‌گویند که در خانه‌های بزرگان قوم سخت آزار می‌بینند و اذیت می‌شوند و با رفتارهای زشت روبه‌رو استند.

دختر هژده ساله‌یی که از سوی یک دادگاه در ولایت پکتیکا به جرم فرار از خانه و زنا، به‌زندان محکوم شد، بی‌درنگ تصمیم گرفته شد که او دورۀ هژده ماهۀ زندانش را به جای ماندن در یک زندان حکومتی، در خانه خلیل زدران، یکی از بزرگان اقوام سپری کند؛ جایی که او مثل یک برده کار می‌کند و به‌گونۀ کامل در ادارۀ این بزرگ قوم است.

این بانو اکنون تنها زندانی در خانۀ یکی از بزرگان به سر می‌برد که ازسال ۲۰۱۵ به‌این‌سو زندانی است. او می‌گوید که صفاکاری خانه و کارهای دیگر را به دوش دارد.

بانوی زندانی و باشندۀ پکتیکا، می‌گوید: «من از حکومت می‌خواهم که برای زنان زندانی، جای نگهداری بسازد که آنان زنده‌گی شان را سپری کند.»

او می‌افزاید: «باید به دیدن زندانیای مانند ما کسانی همچون مادر، خواهر و دیگر نزدیکان بیایند؛ اما این‌جا در خانۀ بزرگ قوم کسی آمده نمی‌تواند. از همین‌رو تا کنون من هیچ کس را ندیده‌ام که به دیدنم آمده باشد.»

یکی‌از بزرگان با نفوذ در ولایت پکتیکا می‌گوید که نگهداشتن چنین زنان در خانه برایش مشکلی ایجاد نمی‌کند و هرگز با این زنان و دختران رفتار نادرست نمی‌شود.

این بزرگ قوم، می‌گوید: «به ما مشکل نیست و ما همیشه در خدمت استیم. پیش از این هم از جای دیگر، مانند یوسف‌خیل و ارگون زنان آمده‌اند و ما هم شش ماه، چهار ماه یا سه ماه جای برای‌شان دادیم و از آنان مواظبت کردیم و حال می‌توانیم چنین کاری را بکنیم.»

پکتیکا یکی‌از ولایت‌های نادار و عقب‌افتاده و محافظه‌کار است که مرز‌های کوهستانی با بخش‌های قبایلی در پاکستان دارد. بیشتر رویدادهای قتل، زنا و فرار از خانه، در شوراها و جرگه‌های قومی فیصله می‌شوند، نه در نظام قضایی کشور.

رییس امور زنان ولایت پکتیکا نیز می‌پذیرد که سال گذشته تنها ۱۶ پروندۀ مربوط به زنان در دادگاه این ولایت فیصله شدند.

بی‌بی هوا، رییس امور زنان پکتیکا، می‌گوید: «زمانی که دربارۀ پروندۀ زنان فیصله می‌شود، سپس زنان در خانۀ بزرگان قوم می‌مانند و پرونده‌های شان به‌گونۀ بررسی و فیصله می‌شوند که متضرر متضررتر می‌شود. ما بسیار مشکلات داریم، مانند نبود زندان زنانه و نبود خانۀ امن.»

زندانی‌شدن زنان در خانه‌های بزرگان اقوام این را ثابت می‌سازد که با وجود سرمایه‌گذاری هنگفت جامعۀ جهانی در راستای بهبود وضع زنان در افغانستان، هنوزهم زنان محروم‌ترین و آسیب‌پذیرترین کسان در این کشور استند