ف-بری

ف.بری

 

 

پیغام کوهساران

صباراگوگذر کن از ورای دشت و کوهساران           پیامی  برمشامم ده ز بوی لاله و ریـــــــــحان

ز  کو ها ی که  پهلو میزند  بر گنبد افــــلاک            زملک آریانای   کهن از ما من شیـــــــــــران

بگو از دره ها وجلگه هاو دشت  و هامونش             همه دارند پیامی از برای ملت  افغـــــــــــــان

چه دربندیت درتبعیض دین ومذهب واقــوام               همه فرزند افغا نید  ا د ب  پرورد این سامـان

زتفریق بر نیاید جز سیــــــه کاری و بیزاری              هزارانی شدند محکوم غربت با غم وهجران

نبود  فرض  جهاد ونی سوال کافر و مسلــــم             همه نیرنگ دشمن بود همه غرقید در عصیان

به بازی بر گرفتند غیرت وحیثیـــت  افغـــان              وطن  چور وچپاول  شد بدست جاهل و نادان

نظام  ملک برهم گشت نه امیدی به فردایـــی             شدند با خصم هم پیمان تنی چندی سیه کاران

چرا فرزند راستین وطن وامانده ای بر جــا              به فرق دشمن خاکت بودی چون خنجرعریان

به پاخیز چون نیاکانت رهان ملک دلیران را               زمکر دشمن غدار ولوث ظلمت اندیشـــــان

وفا وهمنوایی و صداقت شاءن  نیکمــردان                 بیابی عزت و ابرو چو  آیی  بر سر پیمـــان

نیا ساید بری اندر دیار غربت و هجـــــران               دعا یش صلح درکشورمرامش وحد ت افغان

                                 قهرخدا

این چه وهم وظلمت ست دراین دیار     گشته ایم مغضوب ذات کردگار

بسته شد بر ما صـــــراط مستقیم          چون نداریم آن حضور واعتبار

بانگ تفـــــریق آید از منبر مدام           میسرایند خطبه وهــــم و شرار

چون سلاح وجهل باهم شد قرین          جوی خون جاری شده درهرکنار

شیوه غدر و چپــــــاول دروطن          شد روا با رهبـــــــران نابــــکار

گشته ایم رسوا و بد نام درجهان          از مهیــب فتـــــنه و از کارزار

دور گشتیــــــــم ازوفا و مردمی         با شقاوت بسته ایم عهد و قرار

                       راه عرفان است بـری عز ووقار

 از جهالــــت تیره گردد روزگار

++++++++++++++++++++++++

                            ماست مالی

سال های قبل گروه رهزنان     می ربودی مال مردم بی امان

برسرشهراه میکردند کمین       بادل سنگین و هیبت بر جبین

چون گرفتی مال مردم برتمام    میشدند درفکر توجیه این کلام

گرتصاحب میکنی مال کسی    چون دهد مالک رضا، نیکوبسی

میزدند بر فرق مالک آنچنان     تا کشد لفظ رضایت بر زبان

 اینچنین بامال دزد یی  حلال    برشدی بر مکنت وجا ومنال

حال ما امروز باشد همچنان    دزدوغاصب گشته اند میروکلان

غدرودزدی راغنیمت خوانده اند   از بد وجدان خود آسوده اند

مسند قدرت بود بردست شان     میشمارند خویش راغوث زمان

(خرده گیرند درسخن بربایزید    ننگ داردازوجود شان یزید)

خودکنند توصیف یکدیگرازآن    نزدخلق باشند سخیف وبدگمان

میگذارند نام خود بر جاده ها     همچوخنجرمیخلد بر سینه ها

شد مسما اسم فاکولته ادب         بر یکی ازرهبران دورازادب

میکنند با خوف وتهدید ورجا     خویش را تحمیل مردم هرکجا

 خود نمایانند بزرگ با قیل وقال        لیک ملت واقف است ازوضع حال

چون هویدااست بری هرصبح وشام    طشت رسوایی شان افتد زبام

++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

متحد جان های مردان خداست

سالها شد می ستیزیم با خودی        دور گشتیــــم ازوفــا و مردمی

آتش تفریق فتاد بر جان ما            خود پرستی آیـــت و ایمان ما

می زنیم تیشه به پای خویشتن        دسته اش،دست عدوی این وطن

کوی سبقت برده ایم اندر فساد        چون فریب وغدربودی در جهاد

درنظرها گشته ایم خواروحقیر      چون نداریم راه پیشرفت درمسیر

گاه آن آمد شویم اگه زحال            بر فریب و فتنه و بر قیل و قال

گر تن واحد شوند افغانیان            می برند وهم و ضلالت ازمیان

آبروی ما نمای وحدت است          غیروحدت هرچه بینی ذلت است

( جان گرگان وسگان ازهم جداست            متحد جان های مردان خداست)

این همه رنج وملالت دیده اید        شیوه های رنگ برنگ آزموده اید

باز شناسید خصم جان این وطن     منبع آشـــوب و توهین و فتن

هر تبارو ملت وقوم دروطن         گل های رنگ برنگ زیب چمن

نیک نامی دروفا و همدلی ست     عزت و آبرو در فرزانگی ست

ملت افغان نه یی تو بی بها         همتـــــــی بـــــاید به راه ارتقا

ازتومیخواهد بری ای هموطن      بر فروز نور معارف دروطن